Aşırı Sağın Yükselişi ve Büyük Karmaşa ve Aldatmaca Çağı

Dimitris Konstantakopoulos tarafından

Trump neden bir bakıma kendisini "sistem karşıtı" bir barış ve hatta Rusya dostu olarak gösterme ihtiyacı duydu ve hâlâ duyuyor? 

Bizimki büyük bir karışıklığın çağıdır. Karışıklığın çeşitli nedenleri vardır ve bunlardan biri de yirminci yüzyılın iki büyük "ilerici" projesinin çöküşünün yol açtığı utançtır: Bir yanda "Sovyet sosyalizmi", diğer yanda Batı refah devleti ve tüketici kapitalizmi (ve ayrıca "komünizmin" çöküşünü izleyen "mutlu küreselleşme", " mondialisation heureuse " modeli). Bugün, tüm modernitenin merkezinde yer alan ilerleme fikri sarsılmış ve yoğun bir itiraza maruz kalmıştır.

Bu sistemin başlangıcından bu yana kapitalizmin bir özelliği, kendi sorgulamasını ve inkarını üretmesidir. Bunu büyük devrimler biçiminde yapmıştır. Özellikle ilk aşamalarında, hümanizm, Rönesans ve Aydınlanma gibi, kapitalizmin anlamı olan sermayenin egemenliğiyle pek de bağdaşmayan ideolojiler tarafından teşvik edilmiş ve teşvik edilmiştir. Ancak kapitalizm aynı zamanda doğrudan sosyalizm ve işçi hareketi biçiminde kendi "olumsuzlamasını" da üretmiştir. Kapitalizmin kendisi, yalnızca ekonomide, fikirlerde ve politikada değil, aynı zamanda felsefede, bilimde ve sanatta da sürekli bir devrimci olgu olmuştur. 1789'daki büyük Fransız Devrimi'nden ve 1848'de Marx ve Engels'in Komünist Manifesto'sundan 1991'de Kremlin'den kırmızı bayrağın indirilmesine kadar, insanlık tüm fikirlerinin, kurumlarının ve algılarının sürekli, yoğun ve derin bir şekilde sorgulandığı bir dönem yaşamıştır.

Bugün, ilk kez, kapitalist sistem mümkün olduğunca totaliter görünüyor, kendisine meydan okuyabilecek neredeyse tüm kurumları kontrol ediyor, gücü genellikle devletler gibi benzeri görülmemiş ekonomik, teknolojik ve "ideolojik" güce sahip "görünür" güç kutuplarını aşan bir "Finans İmparatorluğu" biçimini alıyor. Kontrol genellikle daha çok "satın alma", "maddi faydalar" sağlama biçiminde ve en azından şimdilik insanları zulmetme biçiminde daha az uygulanıyor, çünkü bu muhtemelen yakında ikincisinin lehine değişebilir. Sisteme yönelik meydan okumalar merkezinde değil, çevresinde daha çok görünüyor, ancak bu çevresel meydan okumalar özünde savunmacı nitelikte ve şu anda örneğin Sovyetler Birliği'nin 1917'den sonra önerdiği gibi, çoklu krizlere batmış küresel kapitalizme derin bir alternatif önermiyorlar.

Tekeller düşünmeye yardımcı olmaz. Dünyamız ayrıca tüm alanlarda eleştirel düşüncenin benzeri görülmemiş bir gerilemesini deneyimliyor (*). Bu gerileme, genel karışıklığın yayılmasıyla kolaylaştırılır ve buna katkıda bulunur.

Otuz yıl önce “Sovyet sosyalizminin” çöküşü de küresel psikoloji ve bilinç üzerinde baskı kurmaya devam ediyor ve dünyayı değiştirmeyi hedefleyen herkesi cesaretsizleştiriyor. Bu bağlamda, SSCB'nin çöküşünden sonraki otuz yıla hakim olan entelektüel ve politik atmosfer, Napolyon'un yenilgisinden sonraki otuz yıla benzetilebilir. (Avrupa, 1848'de yeni bir demokratik devrim dalgası deneyimlemek için Waterloo'dan sonra otuz yıldan fazla beklemek zorunda kaldı. Rusya da Batı'nın saldırganlığına aktif olarak direnmeye başlamak için iki buçuk on yıl beklemek zorunda kaldı, önce Suriye'de ve yedi yıl sonra Ukrayna'da.)

Fikirler artık mümkün olan en düşük paydaya ve hatta daha da aşağıya "birleştirilmiş" durumda ve bu, sistemin maddi temelinin, yani dünyanın Finansını kontrol edenlerin birleşmesini yansıtıyor. Görünüşe göre, Marx'ın Grundrisse'deki "kehanetlerini" biraz anımsatan bir tekno-feodalizm durumuna girdik

 Sistemin bir silahı olarak karışıklık

Ancak karışıklık da gereklidir ve bu nedenle planlı ve kasıtlıdır, çünkü küresel "yönetici sınıf" içinde tasarlanan planların totaliter doğası nedeniyle, merkezinde küresel finans sermayesini kontrol edenler vardır. Elbette, toplumun üst sınıfları her zaman dolandırıcılık kullanmıştır. Ancak bu, üretken kapitalizmin geliştiği çağda, neoliberalizm çağında olduğundan çok daha az gerekliydi ve hatta "Felaket Kapitalizmi" çağında daha da gerekliydi. 

Planları iğrenç ve bu nedenle "rapor edilemez". Birisi bir yerlerde yöneticilerin ne düşündüğünü biraz olsun ortaya koyuyor, tıpkı Irak konusunda Avrupa'ya karşı Amerikalıları destekleyen ve sonra Goldman Sachs'a kadar AB'yi yönetmek üzere seçilen ve bir gün tüm dünyanın gelecek nesillerin şimdikilerden daha kötü yaşayacağını bildiğini söyleyen aşağılık Maocu küçük adam Barroso'nun durumunda olduğu gibi! Ama genellikle projelerini gizliyorlar ve saklamak zorundalar. Biden gibi, demokrasi söyleminin ardında (kimse demokrasiyi iddia eden ABD Demokratlarından daha etkili bir iftira düşünemez) veya Elon Musk'ın (bazen "Trump'ın Soros'u" olarak anılır) her iki günde bir yaydığı yarı faşist saçmalıkların arkasında. Musk'ın Avrupa Komisyonu Başkanlığı görevi için, "beyni olmayan adam" "ideallerine" olabildiğince yakın, modern öncesi değil insan öncesi, yani Kıbrıs'tan seçilmiş bir Avrupa Parlamentosu üyesi olan Phidias'ı önermesi, Trump'ın yükselen yeni proto "faşizminin" ne tür bir göstergesidir?

 Musk'ın fikirlerinden çok daha tehlikeli olanı, Trump'ın arkasındaki Karanlık Prenslerin, örneğin ABD oligarkı Peter Thiel'in fikirleridir. 

Günümüzün küresel yönetici sınıfı toplumdan her zamankinden daha fazla izole edilmiştir. Ayrıca insanlığın geleceği hakkında herhangi bir büyük ve kolektif fikirden de izole edilmiştir. Muazzam Benliklerinden çok daha fazlasını temsil etmiyorlar. Sadece karışıklığı yaymıyor ve kullanmıyorlar. Kendileri de karışık. Muhtemelen güçlerini kendi psikopatolojilerini toplumsal patolojiye dönüştürmek için kullanacaklardır. 

Bu egemen sınıfın etkileyici ve korkutucu anatomisini Stanley Kubrick'in başyapıtı Gözleri Tamamen Kapalı'da bulabilirsiniz . 

“Sistem karşıtı” irrasyonalite 

Hitler'in iki dünya savaşı arasındaki dönemde yaptığı gibi, geniş kitlelerin ve ülkelerin aldatılıp "barışçıl" veya "şiddetli" totalitarizm, faşizm, savaş ve irrasyonalizm yoluna sürüklenmesi için çok büyük miktarda aldatma, kafa karışıklığı ve irrasyonellik gerekir. 

Özellikle 11 Eylül'den sonra, saçmalıkları, saçmalıkları ve var olmayan komplo teorilerini yayarak gerçek komploları sözde "sistem karşıtı" bir örtü altında gizlemeye çalışan kurumun cephaneliğine açık saçmalıklar eklendi. Bu şekilde, günümüzün en önemli "komplosu"nu, yani çoğunlukla iki veya üç ülkeden gelen, ezici çoğunluğu psiko-ruhsal olarak rahatsız bir kişiliğe sahip, çok zengin uluslararası "oligarklardan" oluşan çok küçük bir azınlığın, tüm insanlığı kontrol etme ve egemen kılma girişimini, vücudunda bir kanser gibi davranmaya çalışıyorlar.

 11 Eylül gerçekleştiğinde, bazıları tamamen kanıtsız olan düzinelerce teorinin yayılmasına tanık olduk. Yayılmanın temel sonucu şu temel soruyu sormak değildi: "Amerikan devleti, çok sayıda uyarıya rağmen saldırıları önlemek için neden harekete geçmedi?" Ne de ikinci, eşit derecede temel soru, "Saldırılardan kim yararlandı?" Bunun yerine, uçakların gerçekten Pentagon'a çarpıp çarpmadığını veya kulelerin betonunun ne kadar güçlü olduğunu tartıştık. 

Bir diğer çok önemli örnek ise, fosil yakıt çokuluslu şirketleri tarafından yıllık yüz milyonlarca dolar harcanarak finanse edilen, iyi niyetli ancak sağlam bilimsel eğitim ve kültürden yoksun birçok insanı yanıltan insan yapımı iklim değişikliğinin inkar edilmesidir. Ancak bunun gibi düzinelerce başka örnek de vardır. 

Bu şekilde ve (radikal) sol bildiğimiz “yıkıcı” durumda olduğu için, Biden, Scholz veya Macron yönetiminde sistemin kaçınılmaz olarak yarattığı sorgulama ve isyan çoğu zaman yönlendirilmiyor ve gerekli toplumsal değişim için ortak bir çabayı güçlendirmiyor, ancak etkisiz bir şekilde dağıtılıyor veya aşırı sağın sözde “sistem karşıtı” hareketlerini güçlendiriyor. Savaş içi dönemde de grosso modo olan budur. 

Sonuç, şu anda baskın olan “Felaket Kapitalizmi” sistemine inandırıcı bir şekilde meydan okuyabilecek, sosyalist bir alternatif önerebilecek ve halk sınıflarının ve ulusların mücadelelerini örgütleyebilecek tutarlı, ciddi bir uluslararası sol gücün yokluğuyla birleştiğinde, özellikle sosyal hareketlere katılma konusunda ciddi siyasi eğitim ve deneyimden yoksun olanların pasifliği, neredeyse her şeye gücü yeten ve sıradan ölümlülerin anlayamayacağı şekillerde hareket edebilen güçlere direnememeleri ve son olarak, sosyal sorunları ele alma görevinin “Trumpizm” veya “Le Penism” gibi aşırı sağcı hareketlere “verilmesi”dir. Nazi fenomeninin en derin analistlerinden biri olan Wilhelm Reich, Almanların bir devrim yapmak istediklerini ancak buna cesaret edemediklerini ve bunu Hitler’e verdiklerini yazmıştır. Diğer insanlar metafiziğe, bireysel, kişisel bir çözüm arayışına veya aslında Siyonizm tarafından yönetilen ve ona hizmet eden bir enternasyonal olan Evanjelik Enternasyonal gibi metafiziğe ve dini hareketlere yönelirler.

 Ruhsal bir kaos, bir dünya diktatörünün gelişi için zemin hazırlıyor 

Almanların Hitler'e, yapmayı amaçladığı şey için değil, bir vatansever ve sosyalist, bir ulusal sosyalist olarak göründüğü için oy verdiklerini hatırlamak iyi olur. Ayrıca, çok derin bir krizle karşı karşıya olduklarında, ne Almanya'nın burjuva kapitalist kuruluşu ne de Hitler'in iktidara gelmesini engellemek için savaşmaktan kaçınan geniş sosyalist ve komünist hareketleri tarafından kendilerine başka güvenilir bir alternatif sunulmadığı için ona oy verdiler. 

Benzer şekilde, aynı derin sebeplerden ve benzer şekilde, aşırı sağ bugün Batı'da gelişiyor ve bu sağ, aldatma ustası, tüm "kolektif Batı"daki en güçlü ve etkili politikacılardan biri olan Benjamin Netanyahu, Donald Trump veya Marine Le Pen gibi akımlar tarafından temsil ediliyor. 

Bu akımların temel özelliği aldatmacadır. Sözde sistem karşıtı gibi görünürler, ancak hiçbir şekilde egemen sistemin ekonomik ve sosyal temelini sorgulamazlar: büyük uluslararası finans kapital ve dayatmak istediği ekonomik politikalar. Batı toplumlarındaki rolleri, Batı ülkelerindeki Büyük Sermaye'nin ve gezegenin geri kalanındaki Batı'nın egemenliğini korumak için daha etkili olan daha otoriter bir kurumsal ve ideolojik temel dayatmaktan ibarettir.

"Küreselleştiriciler" tek emperyalistler değil 

Emperyalist egemenlik sisteminin ( Küreselleşme ) bir başka emperyalist egemenlik sistemine ( milliyetçi ve hatta açık faşizme eğilimli ) geçiş için aşırı sağa ihtiyaç vardır .  

Bazen, her zaman değil, Batı'daki bazı aşırı sağ güçler (İsrail'i de içerir) Rusya yanlısı gibi görünür . Öyle görünürler ama değillerdir. Örneğin, geçmişte Trump, herkes kendisine Rus yardımı aldığı iddiasından bahsederken İsrail ajanlarının muazzam yardımıyla seçilmişti . Trump'ın kendisi "Putin'in adamı" olduğu izlenimini (suçlamayı) çürütmek için hiçbir şey yapmadı. Bir "Putin'in adamı" için yeterince gariptir ki yönetimi Ukrayna'yı dişlerine kadar silahlandırdı, ABD nükleer silahlarının modernizasyonu için büyük bir programa başkanlık etti ve INF nükleer silah kontrol anlaşmasını iptal etti, bunların arasında pek de barış dostu veya Rusya dostu olmayan birçok eylem ve politika da var . 

Batı aşırı sağının arkasındaki güçlerin toplumsal doğası, Rusya, İran, Çin ve tabii ki BRICS gibi grupları (ikincisi alternatif bir güç kutbuna dönüştüğü ölçüde) ortadan kaldırmak istemek için organik, sistemsel nedenlere sahiptir. Burada ve orada "barışçıl" veya "Rusya yanlısı" olarak görünseler bile, bazı konularda dostça görünseler bile, bunu yalnızca manevra yapmak, zaman kazanmak, daha iyi pozisyonlardan karşı saldırıyı hazırlamak için yapacaklardır. 

Klasik, tarihi bir örnek, yalnızca Rus yanlısı bir güç olarak görünmekle kalmayan (başlangıçtan itibaren asıl amacı Alman emperyalizminin meşhur Drang Nach Osten'i olan Sovyet Rusya'ya saldırmak olsa da  ) Hitler'di, hatta saldırmadan iki yıl önce SSCB ile bir ittifak kuracak kadar ileri gitti! Elbette, olaylar asla tam olarak aynı biçimde tekrarlanmaz, ancak tarih bilgisi ve tarihsel benzetme yönteminin kullanımı, siyasi akımları ve liderleri yargılamak için esastır. 

Batı aşırı sağının stratejik rolü, Batı'nın önde gelen sınıflarını güçlü, küresel kitle eylemiyle durdurmazsak gelecek olan Büyük Savaş için ideolojik, maddi ve politik koşulları hazırlamaktı, hazırdır ve hazır olabilir. Ukrayna'daki çatışmanın ve Filistin'deki katliamın yalnızca genel bir test ve önsezi, gelecek olanın tanıtımı olduğu büyük bir savaş. Bu genel stratejik bakış açısıdır. Ancak elbette bu, bu arada çeşitli emperyalizm merkezlerinin farklı türlerde "barış anlaşmaları" yapamayacağı ve bu tür "uyarılara" kayıtsız kalamayacağımız anlamına gelmez. Ancak olacaklar ve geçici olmaktan başka bir şey yapamazlar. 

Ne yazık ki, Batılı egemen sınıfların büyük çoğunluğu, hayatta kalmak istiyorsak toplumlarımızı ve dünyayı örgütlemenin radikal olarak yeni bir yolunu icat etmemiz gerektiğini anlamak istemiyor. Çok merkezli bir dünyayı kabul etmeye veya Doğu ve Güney'in Batı'nın mutlak üstünlüğüne ve egemenliğine karşı mücadele etmesini görmeye hazır değiller. 1990'da Batı'nın ekonomik gücünün ve Batı'nın politik paradigmasının çekiciliğinin gezegendeki egemen konumlarını korumak için yeterli olduğuna inanıyorlardı. Şimdi bunların yeterli olmadığı açık, bu yüzden rakiplerine, her şeyden önce Rusya, Çin, İran, Filistinliler vb. karşı savaş örgütleme cazibesi. Bu yüzden tüm kademeli ama belirgin bir şekilde toplam savaşı kolaylaştıracak ideolojilere doğru kayma.

Birinci ve İkinci Dünya Savaşları gibi, Soğuk Savaş gibi, savaşlar da bazı “milliyetçi” veya “faşist” veya başka bir ideolojiden kaynaklanmaz. İdeolojiler savaşları meşrulaştırmaya davet edilir, tam tersi değil. İdeolojiler harekete geçirilir ve kapitalizmin ve emperyalizmin bugün dünya hakimiyeti için savaşma ve alternatif güç kutuplarının büyümesini engelleme yönündeki organik ihtiyacından kaynaklanan politikaları meşrulaştırmak için kullanılır. 

Totalitarizme ve emperyalizme ve hazırladıkları Büyük Savaş tehdidine karşı savaşmak isteyenler, savaşmak istedikleri olguları istemeden de olsa güçlendirmemek için kullandıkları kavramlar ve tanımlar konusunda çok dikkatli olmalıdırlar. Ciddiyet, akılcılık, eleştirel düşünce, bilim, sevgi ve insanlık, insanın özgürlüğü için savaşması gereken en güçlü silahlardır. Bu, günümüzde, sahip olduğumuz üretici güçler ve teknolojilerle, aynı zamanda onun hayatta kalması anlamına gelir. 

 (*) Geçmişte, modern çağ boyunca insanlığın ürettiği toplumsal ilişkileri ve siyaseti “gizemden arındırmak”, analiz etmek ve anlamak için en önemli ve vazgeçilmez araç olan Marksizm de dahil. Elbette, Doğu’nun bürokratik “Marksizmi” veya Batı’nın akademik “Marksizmi” değil, devrimci teori olarak otantik Marksizmi kastediyoruz.

*defenddemocracy.press