Demokrasi, Sol ve Emperyalizm: Batılı Elitlerin İnsanlığa Karşı Savaşları

Batı'nın müdahalelerinin hiçbiri demokrasi getirmedi; Bunların hepsi meydana geldikleri ülkelerde toplumsal ve ulusal felaketlere yol açmıştır.

Dimitris Konstantakopoulos

Samir Amin, ölümünden kısa bir süre önce yazdığı bir dizi yazıda, zihnini en çok meşgul eden iki soruyu geliştirmişti. Birincisi, Çin'in finansal küreselleşmeye, yani küresel finans sermayesinin totaliter gücüne tabi olmaması ve ayrıca Çin topraklarının bir metaya dönüştürülmemesi. İkinci sorunu ise yeni bir Enternasyonal, "Beşinci Enternasyonal" kurma gerekliliğiydi.

2018 yılında, ölümünden kısa bir süre önce Çin'e birlikte gitmiştik, Marksizm üzerine bir konferansa davet edilmiştik ve Çin ve finansal küreselleşme konusundaki muazzam kaygısını hatırlıyorum. Bir gün beni uyandırdı ve acilen odasına gitmemi söyledi. Kendisi orada bir Çin televizyonuna röportaj veriyordu. Benim de onlarla konuşmamı, eski SSCB'de yaşadıklarımı Çin halkına anlatmamı istiyordu. Orada, bir gazeteci olarak, Sovyet rejiminin çöküşünü ve 1990'larda kapitalist üretim ve dağıtım ilişkilerinin yeniden kurulmasını takip etmiştim. Pekin'in, sui generis gelişiminin bir noktasında, kapitalizme doğru kesin bir dönüş yapabileceğinden korkuyordu ve bir şekilde Çinlileri önleyici bir şekilde "aşılamak" istiyordu.

Samir, Çin rejiminin sosyalist olduğuna inanmıyordu. Pekin'deki prestijli bir üniversitede yaptığı konuşmada, "Çin'in sosyalist olduğunu söyleyemem, kapitalist olduğunu da söyleyemem" dedi. Bazen devlet kapitalizmine, devlet sosyalizmine ve nihayetinde sosyalizme giden bir yol olabileceğini umuyor, inanıyordu. Böyle bir ihtimali açık tutmak istiyordu. Çin kapitalizme büyük tavizler verdi. Ancak Çin'de güç, kapitalist sınıfın elinde değil ve ekonomi planlı olmaya devam ediyor.

Samir, eğer Çin, SSCB'nin 1991'de yaptığı gibi niteliksel olarak kapitalizme doğru bir sıçrama yaparsa, bunun Rusya'daki Yeltsin yıllarını anımsatan bir toplumsal felakete ve Sovyetler Birliği'nde olduğu gibi Çin'in de dağılmasına yol açacağına inanıyordu.

Ayrıca bakınız:Macron, Atni-Siyonizm ve Antisemitizm

Çin'in küresel kapitalist sisteme ve onun hiyerarşisine tam olarak katılması durumunda, bir yandan kendisi de muazzam sorunlarla karşı karşıya kalacak, diğer yandan da Ukrayna savaşında hepimizin gördüğü gibi, hızla gelişen hiper-emperyalist sistemi belirgin biçimde güçlendirecektir.

Bugün Batı'nın tüm devletleri, muhtemelen Türkiye ve çok küçük bir ölçüde Macaristan ve Slovakya hariç, Ukrayna'da ABD'nin Rusya'ya karşı yürüttüğü savaşı destekleyerek en temel ulusal çıkarlarına açıkça aykırı hareket ediyorlar. Türkiye bir istisnadır, ama yarı Batı'da, yarı da gezegenin kenarındadır. Elbette anti-emperyalist bir güç değil ama önemli derecede bağımsızlığa sahip ve Ankara bunu Batı emperyalizminin saflarında ayrıcalıklı bir statü elde etmek için kullanıyor. Aynı durum, Batılı devletlerin neredeyse tamamının Siyonist İsrail devletine verdiği oybirliğiyle destek için de geçerlidir.

Batılı ulus devletler hızla bu hiper-emperyalizmin basit araçları haline gelirken, bütün demokratik kurumlar giderek daha fazla doğrudan büyük uluslararası finans kapitalinin kontrolü altına giriyor ve her türlü ulusal ve demokratik karakterden yoksun hale geliyor. Büyük kapitalist ülkelerde hâlâ burjuva demokrasisinin belirli biçimlerinin izleri var, ama bunlar giderek daha fazla özlü içerikten yoksun kalıyor.

Batılı güç merkezlerine karşı Rusya, Çin veya İran gibi nispeten güçlü alternatiflerin varlığı bile bugün, gezegenimizde ve tüm yaşam biçimleri üzerinde uluslararasılaşmış büyük sermaye ve Amerika'nın totaliter bir diktatörlüğünün kurulmasının önündeki en büyük engeli oluşturmaktadır.

Totaliter kapitalizme ve emperyalizme karşı mücadele

20. yüzyılın çarpıtmaları ve yenilgilerinden sonra sosyalizme giden yolun nasıl yeniden açılabileceği ise kuşkusuz ki hâlâ cevapsız bir sorudur. Fakat böyle bir yolu açmak için, aynı zamanda Batı kapitalizminin totaliter karakterinin hızla daha da güçlenmesine ve modern teknolojinin ona sunduğu totaliter olanaklara giden yolu kapatmak gerekir.

Ayrıca bakınız:Mali krizin üzerinden 10 yıl geçti, yeni bir şok korkusu

Ve bu, bugün Yugoslavya ve Ortadoğu halklarının direnişi, Avrupa ve Latin Amerika'daki toplumsal mücadeleler, Rusya'nın dünya siyasetine geri dönüşü, Çin'in olağanüstü ekonomik yükselişi ve tabii ki Filistinlilerin İsrail faşizmine karşı gösterdiği olağanüstü direniş sayesinde mümkün oldu; bu direniş, Gazze'yi 21. yüzyılın "Stalingrad"ına dönüştürdü.

Batı kapitalizmi bugün tarihindeki en önemli ve en çoklu krizlerden biriyle karşı karşıya kalırken, geçmişini, özellikle de geçen yüzyılın iki dünya savaşı arasındaki dönemi tekrarlama eğilimi göstermektedir. Bir yandan Batı merkez ülkelerinde totalitarizme ve hatta açık faşizm biçimlerine doğru itilirken, diğer yandan Ukrayna savaşı, Filistinlilerin katledilmesi, Çin'e karşı savaş tehdidi, Küresel Güney'e karşı egemen borç savaşı, medeniyete karşı savaş ve çevreye karşı savaş gibi Batı dışı savaşlara doğru itiliyor; sonuncusu Dünya'daki yaşamı bile tehdit ediyor.

İşte bu nedenle, yalnızca her devrimci Marksist değil, her demokrat, her hümanist, her ekolojist, dünyanın neresinden gelirse gelsin, Güney'inden, Doğu'sundan, Batı'sından olsun, Batı'da faşizmin yeniden canlanmasına ve Batılı emperyalist müdahalelere kararlılıkla karşı koymalı, Batı emperyalizminin kullandığı insani ve "demokratik" bahanelere kanmamalıdır. Batı'nın müdahalelerinin hiçbiri demokrasi getirmedi; Bunların hepsi meydana geldikleri ülkelerde toplumsal ve ulusal felaketlere yol açmıştır.

Bugün her bilinçli sol aktivistin ve demokratın birinci görevi emperyalist savaşlara ve emperyalist yaptırım politikalarına karşı çıkmaktır. Elbette bu, Sırbistan, Afganistan, Irak, İran, Rusya, Çin gibi emperyalizmin sürekli saldırdığı rejimlere koşulsuz destek anlamına gelmiyor.

Batı'nın gezegene tam hakimiyetinin, insan medeniyeti ve Batı toplumları da dahil olmak üzere insan türünün hayatta kalması için ne anlama geleceğini anlamakla ilgilidir. Zira küresel kapitalizm, salt yıkım kapitalizmine (Felaket Kapitalizmi) doğru evrilirken, kendi vatandaşlarının yaşam standartlarını ve demokratik özgürlüklerini bile koruyamıyor, hatta korumak istemiyor. Dünya üzerindeki Batı egemenliğinden bahsettiğimizde, elbette egemen Batılı toplumsal tabakanın çok küçük bir kısmının egemenliğinden bahsediyoruz.

Ayrıca bakınız:Girişim Sermayesi ABD'nin İsrail, Mısır ve Suudi Arabistan'a Askeri Desteğini Artırıyor – Shana Marshall

Bugün BRICS'in ortaya çıkışı, çok kutuplu bir dünyaya doğru evrilme, doların rolünün zayıflaması yeni bir demokratik dünya düzeninin önünü açıyor. Bunlar çok büyük adımlar ve tarihi anlar.

Ancak bu tür adımlar yeni demokratik dünya düzeninin yeterli değil, gerekli bir koşuludur. Bizim sorunumuz Batı'nın yenilmesi ve yerine bir başkasının geçmesi değil, tüm insanlığın, insanlık tarihinde ilk kez ortaya çıkan, geliştirdiğimiz üretici güçler ve teknolojiler nedeniyle ortaya çıkan ve kontrol altına alınmadığı takdirde insanlığın varlığını tehdit eden muazzam tehditlerle yüzleşebilecek yeni bir medeniyete doğru ilerlemesidir.
_________________

^{Not: Bu metin, yazarın 2-4 Ağustos 2024 tarihleri ​​arasında Atina Panteion Üniversitesi'nde düzenlenen 17. Dünya Siyasi Ekonomi Derneği (WASP) Forumu'ndaki sunumunun bir parçasıdır.}

Okuyucularımıza şunu hatırlatırız ki, sitemizde yayınlanan makaleler, yazılanlara katıldığımız anlamına gelmez. Okuyucularımızın fikir oluşturmasına yardımcı olmak amacıyla, ilgi çekici olduğunu düşündüğümüz her şeyi yayınlamak politikamızdır. Bazen, okuyucularımızın mümkün olduğunca geniş bir görüş yelpazesi hakkında bilgi sahibi olmasının önemli olduğuna inandığımız için, tamamen katılmadığımız makaleleri bile yayınlıyoruz.

*defenddemocracy.press