Gangster İmparatorluğu: İran'ın Bombalanması Batı Hakkında Neleri Açığa Çıkarıyor?

Thomas Fazi

Artık Batı öncülüğündeki küresel barbarlığın, Gazze soykırımıyla habercisi olan, her türlü bahanenin terk edildiği, yalnızca çiğ ve dizginsiz şiddet mantığının hakim olduğu yeni bir aşamasına girmiş bulunuyoruz.

İşte ABD'nin İran'a yönelik son saldırısı hakkında bazı düşünceler. Öncelikle, egemen bir ulusun -özellikle sivil nükleer tesislerinin- pervasızca, yasadışı ve sebepsiz yere bombalanmasının, sonuçları ne olursa olsun, açıkça kınanması ve karşı çıkılması gerektiğine inanıyorum. Bu saldırının hiçbir sonucu olmasa bile, yine de ciddi bir uluslararası suç teşkil edecektir. Ancak elbette, sonuçları olmadan olmayacaktır. Aslında tam tersi.

Yeni bir dünya düzensizliği

Daha genel anlamda ilk büyük sonuç, bu saldırının savaş sonrası uluslararası yasal ve kurumsal çerçeveden geriye kalan az şeye ölümcül ve onarılamaz bir darbe vurmuş olmasıdır. Bu düzen zaten paramparçaydı, Gazze'de bir buçuk yıl süren Batı destekli soykırım ve etnik temizlikle parçalanmıştı. Ancak bu son saldırı bunu resmi hale getiriyor: Batılı güçler artık eylemlerini yasallık, ahlak veya hatta diplomatik meşruiyet kisvesi altında gizleme ihtiyacı hissetmiyor.

İran'ı bombalayarak, Birleşik Devletler dış politikadaki tek operasyonel mantığın ham, dizginsiz şiddet olduğunu açıkça ilan etti. Ve bu mantık Batı için yeni bir şey olmasa da -sadece son yirmi yılda milyonlarca can pahasına işgal edilen, bombalanan, rejim değişikliğine tabi tutulan ve yok edilen ülkelerin uzun listesine bakmak yeterlidir- en azından geçmişte, rıza üretme veya uluslararası hukuka saygı gösterme girişimi vardı. Bu asgari kısıtlama, ne kadar ikiyüzlü olursa olsun, hafif de olsa belli bir sorumluluk yükledi.

Bugün, o cephe bile ortadan kalktı. Gazze'de ve şimdi İran'a yönelik saldırılarla, eldivenler kesinlikle atıldı. En güçlünün yasasının geçerli olduğu ve her şeyin serbest olduğu bir tür küresel anarşiye dönüşe tanık oluyoruz: sivillerin katledilmesi, nükleer tesislerin bombalanması, hatta uluslararası kurumların tamamen devre dışı bırakılması. Ve tüm bunlar nükleer çağda gerçekleşiyor, bizi bir sonraki noktaya getiren bir gerçeklik.

Nükleer yayılmanın yeni bir dönemi

Bu saldırı kaçınılmaz olarak nükleer yayılmayı hızlandıracaktır. Nükleer olmayan tüm devletlerin artık öğrendiği ders şudur: Nükleer silahlarınız yoksa, hedefsiniz. İran nükleer silah edinmenin eşiğinde olduğu için bombalanmadı - değildi (aşağıya bakın) - tam da olmadığı için bombalandı. Irak, Afganistan, Libya ve diğer ülkeler de aynı şekilde saldırıya uğradı; ancak bu ülkeler silahsızlandırıldıktan veya nükleer caydırıcılığa sahip olmadıktan sonra saldırıya uğradı. Öte yandan Kuzey Kore hiçbir zaman saldırıya uğramadı. Neden? Çünkü güvenilir bir nükleer caydırıcılığa sahip. Mesaj açıktır: Batı saldırganlığına karşı tek gerçek sigorta nükleer cephaneliktir. Bu, giderek daha fazla ülkenin nükleer silah edinmek için acele etmesiyle tehlikeli bir yeni silahlanma yarışını tetikleyecek ve küresel güvenlik için felaket sonuçlar doğuracaktır.

Rejim değişikliği fantezisi

Trump artık İran'da rejim değişikliğinden açıkça bahsediyor, bu da tehlikeli olduğu kadar yanıltıcı bir fikir. Prensip olarak, Batılı liderlerin 2025'te siyasi, ekonomik veya medeniyet modellerini beğenmedikleri hükümetleri zorla devirme hakkına sahip olduklarına inanmaya devam etmeleri derinden endişe verici. Bu, saf ve basit bir şekilde emperyalizmdir.

Ancak pratik düzeyde bile, bu fikir saf bir fantezidir. İran, İsrail nüfusunun on katı olan 90 milyonluk bir ülkedir, büyük ve iyi eğitimli bir orduya ve köklü ulusal kurumlara sahiptir. Yabancı güçler tarafından "özgürleştirilebileceği" ve halkının Amerikan veya İsrail bombalarını minnettarlıkla karşılayacağı fikri, neo-sömürgeci bir halüsinasyondur. Evet, birçok İranlı şüphesiz rejimlerinden nefret ediyor, tıpkı çoğumuzun Batı'daki kendi rejimlerimizden nefret etmesi gibi. Ancak bu, ülkemizi "rejim değiştirmeye" karar verirlerse Çin veya İran'ı kurtarıcı olarak memnuniyetle karşılayacağımız anlamına gelmez. Ve yine de, ana akım Batı söyleminde normalleşen şey tam da bu tür bir deliliktir.

Birçok cephede dünya savaşı

Bu çatışma izole değil. Batı'nın, ABD önderliğinde ve Batılı olmayan güçlerin büyüyen bloğu, özellikle Rusya, Çin ve İran arasında yavaş yavaş ortaya çıkan daha büyük bir küresel savaşın bir cephesi. Ukrayna'dan Gazze'ye, Kızıldeniz'den Tayvan Boğazı'na kadar, şu anda birçok tiyatroda jeopolitik bir çatışma yaşanıyor. İran, boş durmayacak olan Rusya ve Çin'in stratejik ortağı. Saldırının ardından Moskova askeri destek sözü verdi ve Pekin, Pakistan aracılığıyla İran'a dolaylı olarak yardım ediyor. Tırmanış devam ederse, hepsi nükleer silahlı olan büyük güçler arasında doğrudan bir çatışma riski önemli ölçüde artıyor.

Yaklaşan tepki

Batı'nın bu saldırı için herhangi bir misilleme görmeyeceğini düşünmek saf bir hayaldir. İran'ın ABD veya Birleşik Krallık'taki sivil bir nükleer tesisi bombaladığını ve ardından "  Şimdi barış zamanı. Müzakereler  ." dediğini hayal edin. Nükleer saldırılarla İran'ın tamamen yok edilmesi için histerik çağrılar olurdu. Bu nedenle Batılı ülkelere karşı hiçbir misilleme olmayacağını düşünmek hayalcilik olurdu. Tepki sadece olası değil, kaçınılmazdır. Terörizm, sabotaj, siber saldırılar veya vekalet misilleme şeklinde olabilir. Bir İtalyan olarak özellikle endişeliyim: İtalya'daki ABD üsleri, ABD'nin Orta Doğu'daki operasyonları için hayati önem taşıyor ve İtalya'yı potansiyel bir hedef haline getiriyor.

Ekonomik şoklar

İran şimdi, dünya petrol kaynaklarının yaklaşık %20'sinin geçtiği Hürmüz Boğazı'nı kapatmakla tehdit etti. Eğer bu gerçekleşirse, küresel ekonomi kaosa sürüklenebilir. Enerji fiyatları fırlayacak, tedarik zincirleri bozulacak ve özellikle Rusya ile enerji savaşının sonuçlarını halihazırda çeken Avrupa'daki sıradan vatandaşlar, ilk etkilenenler olacak. Bir kez daha, jeopolitik pervasızlık Batılı işçi sınıfları tarafından ödenecek.

Medya söylemi hakkında

Batı basınında dolaşan bir argümana kısaca değinmek istiyorum: "  İran'ın nükleer silah üretmesine haftalar kalmıştı  ." Bu açıkça yanlıştır. Mart 2025'te, Ulusal İstihbarat Direktörü Tulsi Gabbard, ABD istihbarat teşkilatlarının 2003'ten beri İran'da aktif bir nükleer silah programına dair hiçbir kanıt bulamadıklarını belirtti. İsrail'in aksine, İran NPT'yi imzalayan bir taraftır ve uluslararası denetimlere tabidir. Gerçekte, İsrail'in 13 Haziran'da diplomasiyi sabote etmek için açık bir girişimde bulunduğu saldırı sırasında müzakereler devam ediyordu.

Ancak İran nükleer silah peşinde koşsa bile, Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Anlaşması'nı hiç imzalamamış bir nükleer silah devleti olan İsrail veya Amerika Birleşik Devletleri, hangi yasal veya etik temelde diğer bölgesel aktörlere bu yeteneği reddedebilir? İsrail'in tek başına bölgede nükleer silah bulundurma hakkına sahip olduğu argümanı hem ikiyüzlü hem de istikrarsızlaştırıcıdır.

John Mearsheimer'ın uzun zamandır savunduğu gibi, nükleer silahlar caydırıcılık araçlarıdır. İran bunlara sahip olsaydı, mevcut kriz muhtemelen var olmazdı. Gerçekten de, İsrail'in İran'ı her ne pahasına olursa olsun yok etmeye kararlı olduğu ve nükleer silah edinirse yapacağı ilk şeyin İsrail'i bombalamak olacağı fikri gülünçtür. Hatta 2014 Pentagon raporunda İran'ın askeri yetenekleri hakkında şunlar belirtiliyordu:  "İran'ın askeri doktrini savunmacıdır. Saldırıyı caydırmak, ilk saldırıdan sağ çıkmak, saldırgana misilleme yapmak ve düşmanlıklara diplomatik bir çözüm dayatmak için tasarlanmıştır ve aynı zamanda temel çıkarlarını baltalayacak tavizlerden kaçınır."

İran liderliğindeki sözde "direniş ekseni"—sık sık İran'ın saldırgan niyetlerinin kanıtı olarak gösterilir—aslında 2003'te ABD'nin Irak'a yönelik saldırganlığına ve ardından ABD askeri varlığının bölge genelinde genişlemesine bir tepkidir. Sonuçta, yabancı askeri üslerle çevrili olan İran'dır—ABD değil.

Ulusal sonuçlar

Bu sadece uluslararası güvenliğe yönelik bir tehdit değil. Aynı zamanda Batı'da kalan az sayıdaki özgürlüğümüze yönelik de derin bir tehdit. Yanlış anlaşılmasın:  Batılı egemen sınıfların yurtdışındaki mafya gangsterliğini açıkça benimsemesi, aynı zamanda çökmekte olan bir düzeni korumak için çaresiz ve halüsinasyonvari girişimlerinin önünde duran etik, yasal, anayasal ve demokratik kısıtlamaları bir kenara atmaktan çekinmeyecekleri anlamına geliyor . Trump'ın tabanı bile kırılma belirtileri gösteriyor. Birçoğu ona özellikle İran'a yönelik savaş karşıtı söylemi nedeniyle ilgi duyuyordu. Şimdi bu vaadin gerçek zamanlı olarak ihanete uğradığını görüyorlar.

***

Bu saldırı, bir dönüm noktası olarak hatırlanabilir: "Kurallara dayalı düzen"in son yanılsamalarının dağıldığı, kısıtlamanın son engellerinin kaldırıldığı ve dünyanın küresel çatışmanın özellikle tehlikeli, kaotik ve anarşik bir aşamasına girdiği an. Sonuçlar Orta Doğu ile sınırlı kalmayacak. Politik, ekonomik ve askeri olarak dünyanın her köşesine yayılacaklar. Ve Batı'nın politik düşüncesinde radikal bir değişim olmazsa, uçurumdan geri çekilmek için çok geç olacak.

---

Orijinal kaynak: Thomas Fazi'nin blogu

investigaction.net