Gazze: Çocukluğun mezarlığı ve dünyanın sessizliği

Ebu Amir Mutasem Elïwa

Gazzelilerin Tanıklıkları: Gazze Cehenneminde Günlük Hayatta Kalma - Bölüm 402 / 17 Mayıs

Brigitte Challande, 19 Mayıs 2025 . Gazze'ye yönelik askeri harekatın son dönemde yoğunlaşmasından bu yana her sabah radyoda ölü sayısı açıklanıyor ve ardından "çoğunlukla çocuklar" ifadesi yer alıyor. Ebu Amir'in 17 Mayıs tarihli yazısı.

"Gazze'nin kalbinde, tarihin terk ettiği bu köşede, zamanımızın en acı dolu insanlık ızdırabının bölümleri ortaya çıkıyor. Bu sadece ölüm sayısı veya yıkımın ölçeği meselesi değil, haberlerde olması gerektiği gibi yer almayan o sessiz suç meselesi:  Çocukların yetimliği , modern çağda çocukluğun en büyük kolektif ampütasyonu. İstatistikler, son İsrail savaşının başlangıcından bu yana 39.384'ten fazla çocuğun  bir veya her iki ebeveynini kaybettiğini doğruluyor  ; bu ne insan aklının ne de vicdanın kavrayabileceği bir rakam.

Henüz bir elin parmaklarını geçmeyecek yaşta olan çocuklar , bir sabah uyandıklarında kimsenin kendilerine adlarıyla seslendiğini duymadıkları için gözyaşları içindeydiler. Saçlarını şekillendiren bir anneleri, sırtlarını destekleyen bir babaları yok artık. Kelebek kovalıyorlardı, şimdi ambulans kovalıyorlar. Harfler yerine ölülerin isimlerini öğreniyorlar, çiçekler yerine mezarlık resimleri çiziyorlar.

Bugün Gazze'de  çocuklar anestezi uygulanmadan kesiliyor , hayatı hiç tatmamış ruhlardan güvenlik koparılıyor. Onlar bu dünyaya sadece yavaş yavaş katledilmek için geldiler, kimse onlara "İyi misiniz?" diye sormadan. »

Bu çocuklar aşırı kalabalık barınaklarda kucaklanmadan, meme sıcaklığından, oyuncaktan ve uyku vakti hikayelerinden mahrum yaşıyorlar. Bomba sesleriyle uykuya dalıyor, ceset kokularıyla ve çaresiz annelerin çığlıklarıyla uyanıyorlar. Bu kamplarda bir çocuğun çadırın tavanına boş boş baktığını görüyoruz. Kendisine: " Neyin var senin?" diye  sorulur.  ", diye cevaplıyor: "  Annemle ilgili rüya görüyordum... sonra uyandım.  "Sözcükler donuyor, çünkü hayal gerçeklikten daha değerli hale geldi. Gazze'nin anneleri artık sadece asılı fotoğraflarda veya taşlara kazınmış isimlerde görünüyor.

Gazzeli çocukların acınmaya ya da "derin kaygı" dolu konuşmalara ihtiyacı yok. Dünyanın onlara güvenlik haklarını, aile haklarını, sıcaklık haklarını, sadece çocuk olma haklarını geri vermesine ihtiyaçları var.

Taşları bile ağlatacak öyküler: Annesinin cansız elini günlerce sımsıkı tutan altı yaşındaki bir kız çocuğu ya da "  Annen neden uyanmıyor?" diye soran bir çocuk. Neden üşüyor?  »

Dünya daha kaç çocuğu daha görmeli ki katliam olduğuna inansın? Dikkatini çekmek için kaç kez bağırmak gerekiyor? Gazze hakkında, katliamlar hakkında, enkaz altında kalan ölümler hakkında, açlık hakkında, engellenen insani yardım konvoyları hakkında, çocukların boğazlarında boğuk çığlıklar hakkında, korkudan yaşlanan gözler hakkında, ipsiz asılı çocuklar hakkında her gün yazıyoruz ve yazmaya devam ediyoruz... Peki bizi dinleyen oldu mu? Dünya ayağa kalktı mı? Yoksa küresel sessizlik çağında insanlık bir lükse mi dönüştü?

 Birleşmiş Milletler raporlarına göre, Gazze'de şu anda 17 binden fazla  çocuk velisiz yaşıyor. Bu rakam, uluslararası koruma sisteminin tamamen çöktüğünü gösteriyor. Bu çocuklar sadece duygusal yetimlik değil, aynı zamanda maddi, sosyal ve psikolojik yetimlik de yaşıyorlar. Yaralarını kim saracak? Kim okşayacak kırık ruhlarını? Onlara ihtiyaç duyduklarını bile bilmedikleri bir sarılmayı kim verecek?

Gazze'de çocukluk diri diri gömülüyor,  hâlâ parlayan gözlerden yaşam çekiliyor  ve hikayeler daha başlamadan bitiyor.

Ve tüm bunlar karşısında, dünyadaki hükümetler -ister Batılı olsun ister Arap- sessiz seyirci, dilsiz suç ortağı ya da soğuk ve haklı çıkarmaya çalışan diplomat tavrını benimsiyorlar. Kimsenin umurunda değil. Dünya görüyor ve duyuyor, ama konuşmuyor. Daha doğrusu, hiçbir çocuğu kurtarmayan, hiçbir un sevkiyatı yapmayan, hiçbir insani koridor açmayan bir dille konuşuyor.

Kimisi konferanslarda insan hakları sloganları atıyor, sonra cellatla el sıkışıyor, onunla sözleşme imzalıyor, görevini tamamlaması için ona silah gönderiyor. Arap rejimleri ise acı, korku dolu, aşağılanmış bir sessizlik içindeler; kimisi zamana güveniyor. Ama artık Gazze'de zamanın bir anlamı kalmadı.

Her bir saatlik gecikme, yeni bir ceset, yeni bir yetim, utanç dolu uzun listeye eklenecek yeni bir hikaye anlamına geliyor.

Kuşatma altındaki kamplarda, çocukların tek bir battaniyeyi paylaştığını, sevdiklerinin fotoğraflarını paylaştığını, her birinin sevdiğinin nasıl öldüğünü anlattığını görüyoruz. Diğeri ise ağlamak artık onlar için bir lüks olmadığı için gözyaşı dökmeden dinliyor.

Altı yaşında olduğunuzu, ölümü anladığınızı, acı çektiğinizi, uçak sesine alıştığınızı, bombaların türlerini seslerinden ayırt ettiğinizi düşünün. Bütün bunların artık Gazze'de çocukluğun bir parçası olduğunu düşünün. Hiçbir şeye benzemeyen bir çocukluk.

Ve enkazın altından çıktığında, sanki hiç trajedi yaşanmamış gibi, kör ve sağır bir dünyayla karşılaşır.

Yazıyoruz çünkü başka hiçbir şeyimiz yok. Yazıyoruz çünkü susmak suçtur ve bu suç karşısında susmak suça ortak olmaktır.

Belki bir kelime bir kucaklaşmayı telafi eder, bir dul kadını teselli eder, bir yetimin başını okşar diye yazarız.

Yazıyoruz, yazmak bir füzeyi durdurmasa da, bir evi yıkılmaktan kurtarmasa da.

Bu, insan olarak yaşam hakkını hâlâ savunan onurumuzun kalıntılarını korur.

Gazzeli çocukların acınmaya ya da "derin kaygı" dolu konuşmalara ihtiyacı yok. Dünyanın onlara güvenlik haklarını, aile haklarını, sıcaklık haklarını, sadece çocuk olma haklarını geri vermesine ihtiyaçları var.

Ama sanki insanlık orada ölmüş gibi... henüz gömülmeden.

Ve biz görünüşe göre küresel bilincin Gazze'deki evlerin duvarları gibi aşındığı, çocukluğun molozlar altında kemikler gibi ezildiği bir çağda yaşıyoruz.

Ve eğer birileri bunu okursa bilsin ki Gazze'deki çocuklar sadece savaşın acımasızlığı yüzünden değil, aynı zamanda tüm dünya bu zulmü durdurmamayı seçtiği için yetim kaldı.

Evet, Gazze'de bir nesil katlediliyor ve dünya, herkes bu suça tanık oluyor... ve sessiz kalıyor. »

*investigaction.net