Gazze'deki yıkım, Batı'daki demokrasiyi itibarsızlaştırıyor

Gerard COLLET

Bu, şüphesiz Gazze'de tırmanan bir soykırım biçimidir. Korkunç terimin hakim olması uzun zaman aldı, ancak tanıklıklar ve kanıtlar birikiyor ve İsrail politikasının en ateşli destekçileri şimdi onu çürütmek için bir geri çekilme eylemi yürütüyorlar. Ancak, Batılı ulusların yönetici çevreleri, bu soykırıma doğru yürüyüşe -çeşitli derecelerde- alaycı bir şekilde eşlik ederken, sosyal hareketler, Filistin'i savunma dernekleri, ilerici Yahudi örgütleri ve radikal sol, onları İsrail politikasını etkilemek için önlemler almaya zorlayamadı. Aşırılıkçı ve köktendinci Siyonistlerin eylemlerinin Gazze için yıkıcı ve Filistin halkı için soykırım niteliğinde olduğu kanıtlanırsa, Demokratik Batı içindeki sosyal ve politik denge üzerinde zorunlu olarak büyük sonuçları olacağı artık oldukça olasıdır.

Gazze halkına, Filistin halkına bir bütün olarak olan biten, olmaya devam edenler, tam anlamıyla bir iğrençlik, tarif edilemez bir dehşettir; sözlük bunu tarif edecek kelimelerden yoksundur.

Kararlı, cezasız, sinik ve korkakça işlenen katliamın tüm yönleri bir araya getiriliyor.

Silahlı kuvvetlerin benzeri görülmemiş orantısızlığından, zorlayıcı ve insanüstü silahlarla donatılmış olmasından, tüm bir nüfusu fiziksel ve psikolojik olarak hapsetme arzusuna kadar.

Savunmasız nüfusların aralıksız bombalanması, akıllıca organize edilmiş kıtlık, özgürlüğün tamamen ortadan kaldırılması, altyapının yıkılması, zararlılar gibi avlanan ailelerin sürekli terörü. Kapalı, hapsedilmiş, izole edilmiş, tüm kaynaklardan ve dış dünyaya tüm erişimden mahrum bırakılmış tüm bir nüfus, en korkunç, en acımasız, kör ve adaletsiz modern araçlarla en küçük sığınaklarında amansızca saldırıya uğramış, dövülmüş, takip edilmiş. Herhangi bir müttefikten, taktiksel veya ahlaki herhangi bir destekten mahrum bırakılmış bir nüfus. Herkes tarafından terk edilmiş. En azından aydınlanmış Batı'daki tüm güçler ve iktidardaki tüm diplomasiler tarafından terk edilmiş.

Kelimenin tam anlamıyla yok edilmiş, tamamen silahsız, barınak bulamayan, oradan oraya savrulan, sağlık hizmetlerinden, yiyecekten, okullardan, barınaklardan mahrum bırakılmış, aşırı donanımlı ve dokunulmazlığı kesin bir ordunun insafına kalmış bir nüfus. Modern çağda buna eşdeğer bir şey yok, sadece Varşova gettosundan bahsedebiliriz, henüz sibernetik silahlarla ve otomatik hedefli suikastlarla donatılmamış soluk bir model. Bu rakamın tarif edilemez olduğunu biliyoruz.

Bu sayısız Nakba'nın barbarlığı dünyanın radarına girmeden önce bile, "7 Ekim dehşetinin", demlenen bitmek bilmeyen savaş suçunun çok amaçlı mazereti olmasını sağlamak için her şey yapıldı. Bu tarihi tarihin başlangıcı olarak göstermek, meydana gelen yıkımın a priori meşru olduğu fikrine itibar kazandırmak için her şey yapıldı. Hamas saldırısını bir terör eylemine ve başka hiçbir şeye indirgeme emrine uymayan herhangi bir kişilik sistematik olarak antisemitizmle suçlandı ve bu hileyle hemen itibarsızlaştırıldı. Yine de, Filistin halkına yönelik 75 yıllık baskıya derinden kök salmış olan bu saldırı, İsrail Savunma Kuvvetleri'nin kaçınılmaz olarak geçici bir yenilgisini de içeriyordu ve bunu gizlemek açıkça önemliydi.

Yani bu konuda her şey söylendi, her şey biliniyor artık, işgalci dış bilgi medyasına erişimi yasaklamakta ve sahada akredite olmayan her gazeteciyi "hedef almakta" ısrar etse bile, ki bu tercih başlı başına bir itiraftır.

Ancak, silahsız bir halkın yok edilmesinin dehşet verici ve utanç verici bölümü, bu suç teşkil eden baskının tek etkisi olmayacak. Genel sonuçları, yaygın olarak Batı olarak adlandırılan birçok bölgede kesinlikle büyük olacak.

Çünkü bu "özgür" dünya, "aydınlanmış demokrasiler" dünyası, baskıcının tüm eylemlerini utanmadan destekledi, potansiyel olarak hüküm giymiş bir suçlunun yönettiği, aydınlanmış kökten dincilerin ve serbest bırakılmış sömürgecilerin desteklediği aşırı sağcı bir rejime "kayıtsız ve kesin desteğini" garantiledi. Çünkü insan haklarını sürekli savunduklarını iddia eden uluslar, bir zamanlar kendilerinin kurduğu uluslararası kuruluşların görüşlerini görmezden geldiler; insani yardım kuruluşlarının uyarılarını inatla görmezden geldiler, bir zamanlar aydınlanmış adaletin ifadesi olarak saygı duyulan, tarafsız adaleti somutlaştıran küresel yönetimde büyük bir ilerleme olarak görülen ICC'nin görüşlerini görmezden geldiler (1)...

Elbette ve ne yazık ki iyi bilinen bir örüntüye göre, ekonomik alanlar da geri kalmamış ve çoğu zaman tüm ağırlıklarını teraziye koymuşlardır (2).

Batılı zihinlerimiz, kesinliklerimiz, iddialarımız ve inançlarımız üzerindeki etkileri ancak çok ciddi olabilir. Liderlerimizin oylarımızı kazanmak için sürekli olarak bizim adımıza iddia ettikleri değerlerin açıkça reddedilmesi bu sefer kesin olabilir.

Dünya bundan sonra nasıl olacak? Dünyamız nasıl olacak, Aydınlanma dünyası, demokrasinin standart olarak ilan edildiği dünya, insan haklarının, özgürlüğün, kardeşliğin ve adaletin dünyası, Batı'nın zafer kazandığı ve uluslararası ilişkileri düzenleme biçimiyle gurur duyduğu dünya?

Ve şimdi bu medeni dünyaya ve onun sürekli olarak medeniyetin kalesi olarak gösterilen "değerlerine" nasıl hâlâ inanabiliriz? Bu dünyada nasıl yaşayacağız? Diğer uluslar bu dünyayı nasıl görecek ve hangi ahlaki iddialarla bize benzemeyenlere ders verebileceğiz?

Ne olacak?

Çünkü dayanılmaz, iğrenç, insanlık dışı bir deprem gözlerimizin önünde, gerçeklerin tam bilincinde olarak gerçekleşti. Bir yangın değildi, ani ve kısa bir intikam patlaması değildi. Uzun vadeli bir çarmıha germe, ustaca düşünülmüş, bilimsel olarak hazırlanmış, titizlikle organize edilmiş ve Makyavelistçe uygulanmış bir şeydi. İnatçı, inatçı, intikamcı bir şehitlikti, gelişmeleri yavaş yavaş ve şüphesiz önceden tasarlanmış, stratejik ve kasıtlı doğasını gösterdi.

Öyle ki, aylarca süren bu dram, sonunda İsrail'in en sadık savunucularını bile gözlerini açmaya zorladı. Aralarındaki en alaycı olanları, kitle iletişim araçlarının affedilemez gizleme ve örtmece çabalarına rağmen, giderek artan sayıda vatandaşın çoktan anladığı vahşeti keşfetmiş gibi yapmaya yöneltti. Aralarındaki en zeki ve becerikli olanları, utanç ve onursuzluk içinde sürüklenme korkusuyla, gecikmiş bir uyanışın pişmanlığını taklit etmeye yöneltti. Bazıları, daha da amansız olsalar da, bu son dönüm noktasını kaçırdılar ve şimdi Tarih'te isimlerini sonsuza dek aşağılık, sapkın ve kör argümanlarıyla lekelemeye mahkûmlar.

Yaşananların, en azından savaş sonrası demokrasilerde yaşayan biri için bir karşılığı yoktur; en karanlık dönemlere ve en çok şehit verilen yerlere uzanan bir utançtır.

Ve bu bitmek bilmeyen metodik ezme sırasında, medeni Batı'nın siyasi liderleri -seçilmiş liderlerimiz- televizyon ve radyo kanalları (3) - kitle iletişim araçlarımız, tüm güç alanları birlik içinde ve mütevazı bir şekilde bakışlarını başka yere çevirdiler. Hepsi, iyi bir toplulukla, "kendini savunma hakkı"nın boğucu doksasına saygı göstererek, diğer rahatlatıcı bilgilere öncelik verdiler. Özellikle adaletsiz ve insanlık dışı bir olay tarafından buna zorlandıklarında, tarafgir ikiyüzlülüklerinin rezil bir kanıtı tarafgirliklerinin duvarını delmeyi başardığında, her zaman 7 Ekim'in anısını bir tür haklı çıkarma biçimi olarak sergilediler. Bu konu hakkında her şey söylendi. Artık bu kasıtlı körlük hakkında her şey biliniyor.

Albert Einstein'a sık sık şu kehanet atfedilir: "Dünya kötülük yapanlar tarafından değil, kötülükleri hiçbir şey yapmadan seyredenler tarafından yok edilecektir."

Peki, "demokratik" ulusların vatandaşları, bu korkunç olayın şaşkın tanıkları olarak dünya bizim için nasıl olacak? Gezegenin ahlaki ve medeniyet öncüsü olduğunu iddia eden bu dünyada yarın kendimizi nasıl yöneteceğiz ve liderleri bilerek "savaşı Filistin'den ithal eden" ve bizi bu risk konusunda ikiyüzlü bir şekilde uyaran kendi ülkelerimizde sonuçlar ne olabilir?

Aralarında bazı aydınların veya sözde aydınların da bulunduğu, en etkili medya kuruluşlarının da bulunduğu seçkinlerin, bizi mübarek vatandaşlar ve aktörler olduğumuza ikna etmeye çalıştığı bu dünyada.

Şimdi bu dünyaya nasıl bakacağız ve içindeki yerimizi nasıl bulacağız, ona olan güvenimizi nasıl yeniden kazanacağız? İnsanlığın geri kalanı, küresel güney, Doğu, İslam, Latin Amerika, dün sadece zalim, gerici ve tüm hümanizmden habersiz olarak tanımlanan "rejimler" ona nasıl bakacak ve Hallali'ye katılmayanlar kimlerdi?

Ancak geleceğimiz ve siyasi vicdanımız için daha da ciddi bir şey var. Demokrasilerin vatandaşları olarak, bu dehşetin işlenmesine izin veren, hatta baskın işkencecinin öfkesini dizginleyebilecek bir hareket bile yapmayan liderlerimize şimdi nasıl bakacağız? En azından utanç verici maddi yardımlarını sağlamamışken ve İsrail devletine utançla damgalanmış koşulsuz manevi yardım garantisi vermemişken?
Uygarlığın ileri gemisi olduğu varsayılan kurumlarımıza, suç ortağı yöneticilerin kararlarını etkilemelerine izin vermeyen bu kurumlara nasıl bakacağız?

Vatandaşın fikri hiçbir zaman alınmamış, baskıcı güçler antisemitizmle ve terörizm özürüyle suçlanarak muhalefetin ifadesini utanmadan susturmaya çalışmışken, iddialı "demokratik" ve hümanist inançlarımıza gelecekte ne itibar edeceğiz?

Sonunda medyamıza, büyük editörlerimize, çok azı sahadan bilgi toplamaya, Tarihi yeniden kurmaya, kurbanlara kimlik kazandıran, onları öne çıkaran ve bilinir kılan imgeler aramaya çalışan yıldız gazetecilerimize nasıl bakacağız? Sahte haberlerden arınmış, nesnel , tarafsız, her türlü baskıdan uzak ve kolay doksalara dirençli olduğu garanti edilen "özgür" bilginin kalitesine hala inanabilecek miyiz (4).

Başka bir yerden bilgi almak için terk edilmesi gereken medya, İsrail basınını okumak için - ne paradoks - ezenlerin ülkesinde, en ufak bir yankısını vermeye cesaret edemedikleri bilgileri, analizleri ve görüşleri toplamak için. Ülkemizde yazarlarını hemen mahkemeye gönderecek analizler (5).

Yine, kaşlarını çatmak için çok uzun süre bekleyen, neler olup bittiğini çok geç keşfeden, sanki konu binlerce insanın acısı ve ölümü değilmiş gibi davranan o birçok entelektüele nasıl saygı duyabiliriz ki. Aslında, birçoğu Hamas'ı ve Filistin isyanlarını terörizme indirgeme emrine boyun eğdi, bu davanın amacını görmezlikten geldi, bunun bir güvenlik yenilgisini maskelemek kadar yakında gerçekleşecek etnik temizliği meşrulaştırmak için de orada olduğunu anlamadı.

Şeref ve itibarları zarar görme tehlikesiyle karşı karşıya kalana kadar bekleyen ve sonunda uyanan o parlak hatipleri affedebilecek miyiz? En inatçı olanlardan bahsetmiyorum bile, imajları değersiz önyargıları yüzünden sonsuza dek lekelenecek, körlükleri her zaman tek sebep değildi (6).

Bir daha onların sözüne güvenebilecek miyiz, güvenemeyeceksek kime güvenebiliriz?

Herkes elinde mikrofonla İsrail hükümetinin izlediği politikaların ve ordusunun eylemlerinin iğrençliğini vurgulamaya çalışanları antisemitizm olarak reddetmeye kararlı olduğunda, ifade çoğulculuğundan geriye ne kalacak? Tüm "ana akım" medya radikal solun güçlerini şeytanlaştırmaya çabaladığında, hangi tarafı seçecekleri konusunda tereddüt etmeyen tek medya, şehit edilen insanların ve temsilcilerinin şeytanlaştırılması ve insanlıktan çıkarılması emirlerine boyun eğmedi.

Direniş ve bilgilendirme çabalarımızın yetersizliğini, adalet için bireysel arzumuzun yetersizliğini, başka bir hikayeyi duyurmak, toplu katliamları durdurmaya çalışmak ve adil bir çözüm dayatmak için verdiğimiz kolektif mücadelelerin yetersizliğini ölçebildiğimize göre, bize ne kalacak?

Devam eden bir katliamı durdurma çabalarımızın ne kadar boşuna olduğunu anladığımızda, hâlâ neye inanabiliriz ki?

Ülkemizin sahip olduğu, siyasi ve insani vicdana sahip tüm örgütlü güçler, ülkemizde akredite medyanın -ya da tekelci radikal sağın medyasının- sınırlı çevresinin ötesinde kendilerini bilgilendirmeye çalışan herkes, tüm bu dayanışma hareketinin gerilediğinin, gerçekleri duyuramadığının, radikal Siyonizm'in inatçı siyasi projesini anımsayamadığının, Fransa ve AB gibi demokratik olmayan, temsiliyetten uzak liderlerin diktelerine karşı çıkamadığının farkına varmıştır.

Ve o zaman, ülkelerimizin "demokratik" statüsünün bizi liderlerimizin politikalarının sponsorları yapmaya çalıştığı bu önemli tarihsel olgudaki kendi sorumluluğumuzu nasıl unutabiliriz, çünkü herkesin bildiği gibi, buradaki güç "egemen halkın" ifadesidir...
Yine de, bu moral bozucu güçsüzlük sadece yapısal değil, aynı zamanda siyasi hareketsizliğin de sonucudur. Filistin'i savunmak için yapılan mitingler, bu kadar çok cumartesi günü, genellikle çok az vatandaşı harekete geçirirken, büyük akımlar temizlenmeye ihtiyaç duyan alışveriş merkezlerine yöneldi.

Ve bu bölüm, gerçek demokrasinin nihayetinde, kolayca ele geçirilebilen seçmeli yapılardan çok daha fazla toplumsal hareketlerin gücünde yattığı gerçeğini mükemmel bir şekilde açıklığa kavuşturdu. Ayrıca, hala gerekliyse, aynı bakış açılarını tekrar tekrar tekrarlayan monolitik bir medya sisteminin büyük ve boğucu rolünü de vurguladı. İşleyişi, kastların paranın güçlerine boyun eğdiği, kapalı bir devrede akıl yürüttüğü, hakim doksalara kölece tabi olduğu bir sistem, her zamankinden daha iyi biliniyor. Sık sık itiraz edilmesine rağmen, kendisine isabet eden itibarsızlığı sağlıklı bir şekilde düşünmekten aciz olduğunu kanıtlayan, kısır bir inkarcılığa saplanan bir sistem.

Elbette, bağımsız medyanın kaçış yolu vardı. Ancak bunlar yalnızca kamuoyunu, bir kez parçalandığında tamamen etkisiz hale gelen bir inançlar bolluğuna bölmeye yarar. Ve bunların etkisi, kitle iletişim araçlarının etkisini dengeleyemez.

Bir sonuca varın.

Bu, ülkelerimizin tüm duruşunu, dünyadaki yerlerini sorgulatıyor. Bir demokrasi, olayları ancak vatandaşlarının desteğiyle etkileyebilir. Sadece iddia ettiği "değerler" güvenilirse meşruiyete ve güce sahiptir. Sadece etik temeli sağlam ve gerçekse etkili olabilir.

Bir zamanlar tartışmasız bir şekilde hüküm sürmesini ve hem vatandaşlarının maddi ihtiyaçlarını hem de onların medeniyet modellerine olan inançlarını karşılamasını sağlayan bilimsel, teknik, üretim ve askeri alandaki toplam üstünlüğe artık güvenemeyen yönetici ve mülk sahibi sınıflarımız, artık sadece iddia ettikleri değerlerle ilgili uluslararası eylemlerinin samimi ve gerçek bir bütünlüğüne güvenebilirler.

Ancak temsilcilerinin ikiyüzlü, alaycı ve küçümseyici söylemleri, apaçık siyasi ve diplomatik yetersizlikle birleşince, artık liberal bir şekilde uzun ömürlü olmalarını bile sağlayamıyor. Bu şekilde, dünyanın geri kalanını kolayca suçladıkları otoriterliğe doğru yavaşça sürüklendiklerini görüyoruz; Johann Chapouteau tarafından çok iyi analiz edilen güçlerin etkisi altında içeriden nasıl parçalandıklarını ve aşırı sağa ve savaşa doğru yönelme riskini nasıl aldıklarını görüyoruz.

İsrail Devleti'nin demokratik yapılarının, her "özgür seçim"le güçlendirilen ve diğer demokrasiler tarafından da desteklenen, faşizme giden yolda, ırkçı ve soykırımcı bir sistemin hizmetine ne kadar çabuk sokulabildiğini fark etmek örnek bir durumdur.

Daha da kötüsü, bu kurumların demokratik yapısı, bu sapmanın sorumluluğunun İsrail halkına dağıtılması sonucunu doğurdu; "egemen halk" seçimler yoluyla desteğini birkaç kez teyit etti.

Ve burada da kitlesel toplumsal hareketler, ele geçirdikleri iktidara tutunan liderlerin kararlarını etkileyemedi.

Demokrasiler, otokrasilerden farklı olarak, ancak vatandaşlarının manevi ve siyasal desteği sayesinde güçlüdürler.

Yarın, 2027'de veya daha önce, liderlerimiz dünyanın sağa kaymasından korkuyormuş gibi yapacaklar ve bunun için Trump'ı veya Le Pen'i suçlayacaklar.

Fakat çocukça hırslarının ve önemsiz eylemlerinin ölümcül sonuçlarını asla "üstlenmeyecekler" (7).

Çözüm

Savaş suçlarına ortaklıklarına ikiyüzlülük de ekleyen Batılı ülkeler, özellikle de Fransa, "İsrail-Filistin ihtilafının ithal edilmesinden" korkuyormuş gibi davranırken, aynı zamanda kamuoyunun çoğunluğunun bir halkın haksız yere şehit edilmesine karşı isyan etmesini meşru kılacak kararlar alıyorlar.

Artık açıkça görülüyor ki, sözde demokratik ülkelerin yönetici sınıfları, İsrail ordusunun Gazze'ye uyguladığı soykırım saldırıları sırasında sergilediği ikiyüzlü inkardan Filistin'i destekleyen hareketlerin bastırılmasına kadar uzanan tutumları nedeniyle şüphesiz ki yetkililer, siyasi yapılar, ana akım medya ve daha genel olarak da egemen sınıflar büyük bir itibar kaybına uğrayacaklar.

Ve bu meşruiyetsizleşmeyi, birçok analist ve siyaset bilimci için giderek daha belirgin hale gelen ve Batı'da aşırı sağın ve fikirlerinin yükselişiyle nesnelleşen demokrasilerin giderek kötüleşmesiyle nasıl karşılaştıramayız?

Bu yakınlaşmanın yorumlanması elbette zor ve karmaşıktır, ancak temsili demokrasi kavramının değersizleştirilmesini, kendilerine verdikleri temsilcilerin körlüğüne ve kendilerine mal ettiklerini iddia ettikleri ilke ve değerlere karşı duydukları alaycı küçümsemeye bağlamamak artık imkansızdır.

---

1. Fransız yönetiminin, Netanyahu'nun ulusal topraklara ayak basmasının onu endişelendirmeyeceğini ima ettikten sonra, uçağıyla toprakların üzerinden uçmasına izin verdiğini hatırlıyoruz.
Bkz: https://www.franceinfo.fr/vrai-ou-fake/vrai-ou-faux-la-france-aurait-elle-du-arreter-benyamin-netanyahou-lorsqu-il-a-survole-la-france-pour-se-rendre-aux-etats-unis_7181730.html
2. Son örnek: Amerika Birleşik Devletleri'nde Microsoft, Amerikalı çalışanları tarafından gönderilen "Gazze", "soykırım" ve "Filistin" kelimelerini içeren e-postaları silmeye karar verdi. Şirket, İsrail hükümetiyle yaptığı sözleşmelere karşı birkaç çalışan protestosunun ardından, mesajın konusu veya gövdesinde bu kelimeleri içeren e-postaları engellemeye karar verdi.
3. Çok az istisna dışında ve bunların çoğu yalnızca "alternatif" medyaydı.
4. Partizan bir tercih olmadığında, çekingenlik yeterince belgelenmiştir.
Örneğin bkz.:
https://www.acrimed.org/Palestine-Des-victimes-sans-visages-des-crimes
https://www.acrimed.org/Israel-Palestine-Le-plus-revoltant-c-est-la 5. Elbette Haaretz'i
okuyabilirsiniz , ancak ayrıca Filistinli ve İsrailli gazetecilerden oluşan bir grup tarafından yönetilen bağımsız, çevrimiçi ve kar amacı gütmeyen bir dergi olan +972, +972'yi de okuyabilirsiniz. 6. Birçoğunun cesareti ve berraklığı, ne yazık ki, "televizyon setlerinde", çoğunluğun ihtiyatlılığını aklamak için her zaman yeterli olmamıştır - korkaklıkları veya suç ortaklıkları olmadığında. 7. Muhtemelen çevrimiçi sözlüklerin varlığından habersiz olan Başkan Macron, her zaman "varsaymak" ile "dayatmak" kelimelerini karıştırmıştır.

*legrandsoir.info