Kübalılar, Venezuelalılar, Nikaragualılar ve Kolombiyalılar: "Vatana ihanet edenler".

Hernando CALVO OSPINA

Dünyanın her ülkesinde, başta ABD ve Avrupa olmak üzere, ülkelerinin yabancı güçler tarafından işgalini isteyen "vatan hainleri" yasalarla ağır şekilde cezalandırılıyor.

ABD'nin en büyük uçak gemisi, son nesil savaş gemileri ve savaş uçaklarının yanı sıra binlerce deniz piyadesiyle birlikte Karayip sularında. Washington, bu kişilerin aslında bölgede üretilmeyen kokain ve diğer uyuşturucu kaçakçılığını durdurmak için geldiklerini söylüyor. Operasyon, elbette Venezuelalıları bir "narkotik diktatörlüğünden" "kurtarmak" için de kullanılıyor. Ve böylece, vatana ihanet eden birkaç korkak hain, bunun gerçekleşmesi için alkışlıyor ve dua ediyor...

Uruguaylı yazar Eduardo Galeano şöyle diyor: "ABD her seferinde bir halkı kurtardığında, onu bir sığınma evine veya mezarlığa dönüştürüyor."

Washington'un "medeniyetini" ve "demokrasisini" dayattığı hemen her durumda, hain, beşinci kol, sepoy, pitiyanqui, dönek, işbirlikçi, paralı asker ve bunlara karşılık gelen tüm eş anlamlılar olarak da adlandırılabilecek korkak ve yozlaşmış "vatanseverlerin" desteğine ve alkışına güvendiğini belirtmeyi unuttu. Ya da, tercih ederseniz, onların tercih ettiği dilde: vatan hainleri, ihanetçiler, ikiyüzlüler. Hatta: İkinci Dünya Savaşı sırasında halklarına ihanet eden iki büyük Norveçli ve Fransız işbirlikçisi Quisling ve Pétain'in piçleri.

Dünyanın her ülkesinde, başta ABD ve Avrupa olmak üzere, ülkelerinin yabancı güçler tarafından işgalini isteyen "vatan hainleri" yasalarla ağır şekilde cezalandırılıyor.

Birkaç örnek verelim: Tıpkı diğer vakalarda olduğu gibi, korkaklıkları ve özellikle de iç destekten yoksun olmaları nedeniyle vatan hainleri Saddam Hüseyin'e karşı koyamadılar. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri'nden kendileri için "küçük bir işi" yapmasını, yani Irak'ı işgal etmesini ve yakın zamana kadar çok yakın bir müttefik olan bu adamı devirmesini istediler.

İster ülke içinde ister dışında olsun, CIA'in oyununa ortak oldular ve tekelci basının coşkuyla ve kontrolsüzce yaydığı, asla hayata geçmeyen meşhur "kitle imha silahları" gibi çok sayıda yalan uydurdular. Dilekleri yerine getirildiğinde, çoğu, müttefikleri olduğuna inandıkları kişiler tarafından atılan bombalar veya tüfek ve tanklardan atılan kurşunlarla öldürüldü.

Ama gerçekte, işgal konusunda en çok ısrar edenler, o dönemde, katliam korkusu olmadan Amerika Birleşik Devletleri veya Avrupa'daydı. Ülke harabeye dönmüş ve yarım milyondan fazla sivil katledilmişken, işgalci, himayesindekilerin yöneteceği koşulları dayattı.

Yabancı çıkarlar tarafından yozlaştırılmış bu korkak "vatanseverler", Ağustos 1953'te petrol endüstrisini millileştirmeye cesaret eden İran Başbakanı Muhammed Musaddık'ı deviren CIA destekli ilk darbeyi destekleyenlerin mirasçılarıydı. 28 yıl süren baskıcı bir monarşi dönemi yaşandı ve bu dönemde darbeyi alkışlayan birçok kişi hapse atıldı veya idam edildi.

CIA'in kışkırtmasıyla, United Fruit Company'nin topraklarını millileştirmeye cesaret eden Guatemala Devlet Başkanı Jacobo Árbenz'in devrilmesini oybirliğiyle talep eden korkak "vatanseverler", yani yozlaşmış yabancı ajanlar da vardı. CIA'in Latin Amerika'daki bu ilk darbesinin ardından, Haziran 1954'te ülke, 200.000'den fazla siyasi ölüm ve kaybolmaya ve son derece yüksek yoksulluk oranlarına yol açan onlarca yıllık diktatörlükler ve korkunç baskılarla boğuştu.

Korkak "vatanseverler", yozlaşmış yabancı ajanlar (bu durumda solun belirli kesimleri, işçi sendikaları ve tüm medya dahil) CIA, Şili Devlet Başkanı Salvador Allende'yi devirmeye hazırlanırken Washington'ı alkışladılar. Hatta 11 Eylül 1973'te uçaklar hükümet merkezini bombaladığında sevinçten zıplayacak kadar ileri gittiler ve kasap General Augusto Pinochet'nin iktidarı ele geçirmesini sevinçle kucaklaştılar. Birkaç saat sonra, aynı insanların çoğu işkence gördü, öldürüldü veya her ikisi de gerçekleşti. Ve Şili uzun ve kanlı bir diktatörlüğe sürüklendi.

Latin Amerika'da da, Washington'ın emriyle 1980'lerde Sandinista devrimini ezmek için Nikaragua'da kendi halkını katleden, yurt dışına satılmış paralı askerlerin örneği var. Washington'ın yürüttüğü yıpratma savaşına rağmen, devrimciler ülkeyi yoksulluktan kurtarıyordu. Bu sözde "Kontralar", esas olarak dönemin Başkan Yardımcısı George H.W. Bush'un ofisinden örgütlenen uyuşturucu kaçakçılığıyla finanse ediliyordu. Liderleri Ronald Reagan'ın "özgürlük savunucuları" olarak adlandırdığı bu grup iktidara geri döndüğünde, Nikaragua bir kez daha bölgenin en yoksul ülkelerinden biri haline geldi.

Aynı alçaklar, yurt dışına satılmış korkaklar, yaklaşık yirmi yıldır Chavist ve Bolivarcı Venezuela'nın işgalini, ayrıca Sandinistaların halkın iradesine göre iktidarı yeniden ele geçirmesinden sonra Nikaragua'nın işgalini istiyorlar.

Aslen ABD'li ve daha spesifik olarak Florida'da yaşayan bu kişiler, hain ve petankçı kardeşlikle birlikte, 1959'dan beri Küba için aynı şeyi talep edenlere katıldılar ve bu kan emicilerin (keneler olarak adlandırmayı tercih etsem de, onları tanımlamak için kullanılan bilimsel terim) deneyiminden faydalandılar.

Hiç kimsenin beklemediği şey, 2025 yılında Kolombiya'da, yabancı çıkarlara satılmış bu korkak "vatansever" örneklerinin ortaya çıkmasıydı. Bunlar, oligarşinin ve basınının sesleriydi. Nüfusun çoğunluğu nezdinde itibarlarını büyük ölçüde yitirmiş olan bu kişiler, 200 yıldır ulusun dizginlerini elinde tutan kasttan olmayan ilk devlet başkanı olan Cumhurbaşkanı Gustavo Petro'nun hükümetine son vermek için acil bir dış askeri müdahale çağrısında bulunuyorlardı.

Elbette, Washington'daki rehberleri ve "parlak yolları" -yani çılgın diktatör Donald Trump- Başkan Petro'yu, Karayipler'de Venezuela'ya yönelik saldırıyı amaçlayan devam eden militarizasyonu reddetmeye cesaret ettiği için Amerika Birleşik Devletleri'nin neredeyse düşmanı, hatta uyuşturucu kaçakçısı olarak yaftaladıktan sonra bu dileklerini kamuoyuna açıkladılar. Bu saldırı, doğrudan seken bir darbeyle Kolombiya'yı ateşe verecek ve tüm bölgeyi istikrarsızlaştıracaktı.

Kolombiya oligarşisinin sıradan bir oligarşi olmadığını aklımızda tutalım: dünyanın en baskıcı, kana susamış ve kıtlığa en yatkın oligarşilerinden biridir. Dahası, yaklaşık 50 yıldır uyuşturucu kaçakçılığından kâr elde ediyor ve sonunda mevcut uyuşturucu devletini inşa ediyor. Buna rağmen, garip bir şekilde, Amerika Birleşik Devletleri'nin sadece kıtada değil, başlıca stratejik müttefiklerinden biri olmuştur.

Oysa ülke içinde veya dışında herhangi bir solcu veya ilericinin, bu korkunç belayı iktidardan atmak için yabancı bir gücün işgalini talep ettiğini hatırlamıyorum: Onlar, her türlü mücadele yoluyla buna karşı koymayı tercih ettiler.

Beklendiği gibi, yabancı çıkarlara kendilerini satan o korkak Kübalılar, Venezuelalılar ve Nikaragualılar gibi, uyuşturucu oligarşisinin bu temsilcileri de taleplerini "Kutup Yıldızları" olan Amerika Birleşik Devletleri hükümetine iletiyor. Kolombiya'daki ve mantıksal olarak Venezuela'daki durumu daha da kötüleştiren şey, Kolombiya'nın bu suçlu ve kötü niyetli askeri ittifakın "imtiyazlı dış ortağı" olması nedeniyle NATO'nun bu amaçla kullanılabilmesidir.

Onları kabul eden ABD'li politikacılar ve yetkililer, bu elçilerin Kolombiya'da uyuşturucu-paramiliter gruplarla çok yakın veya doğrudan bağlantılı olarak görülmesini umursamadılar. Hayır, çıkarlarına uyduğu için çıkardıkları gürültüyü seviyorlardı.

Mario Díaz-Balart, Carlos Giménez, María Elvira Salazar ve Ted Cruz gibi Küba kökenli Kongre üyelerinin yanı sıra, uyuşturucu kaçakçılığı yapan bir aileye mensup olan ve aile üyelerinden biri olan amcası Amerika Birleşik Devletleri'nde hapiste olan Kolombiya kökenli Bernie Moreno'nun desteğinden faydalandılar. Mevcut Dışişleri Bakanı Marco Rubio da Küba kökenli ve uyuşturucu kaçakçılığıyla bağlantılı akrabaları olan bu hareketin başını çekiyor. Petro'nun seçildiği andan itibaren, bu politikacılar gerilla geçmişi nedeniyle onu "terörist" olarak yaftaladılar.

Kongre'nin bu aşırı sağcı üyeleri, siyasi kariyerlerinin başlangıcından bu yana, öncelik sırasına göre Küba, Venezuela ve Nikaragua'ya ekonomik yaptırımlar ve işgaller çağrısında bulunan kişilerdir. Bu söylem, mafyanın siyaseti ve neredeyse her şeyi kontrol ettiği Florida eyaletinde iktidara gelmelerini sağlayan oyları kazandırdı. Küba Devrimi'nden kaçanlar tarafından yaratılan bir mafya. Bu mafya, kokain kaçakçılığı yoluyla Sandinista karşıtı savaşa katılarak servetlerini biriktiren aynı insanlardı.

Yabancı çıkarlara teslim olmuş ve çoğunlukla Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da rahatça yerleşmiş korkak Kübalılar, Venezuelalılar ve Nikaragualılar, bir işgalin yaklaştığını hissettikleri için sevinçten uçuyorlar. Aynı şey Kolombiyalılar için de geçerli. "Özgürlük" adına deniz piyadeleri tarafından işgal edilen ülkelerin durumuyla pek ilgilenmiyorlar, çünkü Amerika Birleşik Devletleri ve müttefiklerinin kendi ülkelerinde, hele ki kendilerine karşı bu şekilde davranmayacağına inanıyorlar.

Bu Kübalılar, Venezuelalılar ve Nikaragualılar o kadar inanılmaz derecede yozlaşmışlar ki (ve daha önce kullanılan diğer tüm eş anlamlılar da dahil olmak üzere) bu kadar mantıklı bir şeyi bile kavrayamıyorlar: ülkelerinde akrabalarının, arkadaşlarının, eşlerinin, yaşlılarının ve çocuklarının çoğu hâlâ hayatta. Ne bombaların ne de denizcilerin öldürmemeleri gerekenleri ayırt edemeyeceğini hatırlatmaya ihtiyaçları var mı? Ayrıca, bombaları atan veya ateşleyenler için bunun bir önemi yok, çünkü ölenler sıradan Hintliler.

Ah, unutmasınlar bunu, vatan hainleri bu korkaklara: tarih bunu göstermekten geri kalmıyor: Roma hainlere para ödüyor, ama onları hor görüyor!

Hernando CALVO OSPINA

*legrandsoir.info