NATO, Rus havaalanlarına saldırı düzenleyerek nükleer felakete yol açabilir

Peter Schwarz

Ukrayna gizli servisi SBU'nun Rusya toprakları içinde stratejik bombardıman uçaklarını imha etmesi, NATO'nun nükleer felakete yol açma pahasına bile olsa Rusya ile savaşı tırmandırmaktan çekinmeyeceğini gösteriyor.

Pazar günü, daha önce ülkeye kaçak olarak sokulan yaklaşık 120 Ukraynalı insansız hava aracı, koordineli bir operasyonla dört Rus askeri havaalanına saldırdı. Havaalanlarından ikisi -Doğu Sibirya'daki Belaya ve Finlandiya-Rusya sınırına yakın Olenia- Ukrayna'dan binlerce kilometre uzakta.

Devlet Başkanı Volodimir Zelenski, X'te "kesinlikle muhteşem bir başarı" ile övündü ve bunun uzun zamandır planlanan bir darbe olduğunu duyurdu: "Planlamanın başlangıcından etkili bir şekilde uygulamaya konulmasına kadar geçen süre bir yıl, altı ay ve dokuz gün."

SBU saldırıların videolarını yayınladı. Bilgilerine göre, 40'tan fazla savaş ve keşif uçağı imha edildi, bu da seyir füzeleri fırlatabilen Rus bombardıman uçaklarının yaklaşık yüzde 34'ü. İyi bilgilendirilmiş Rus blog yazarları daha düşük bir sayı tahmin ediyor, ancak onların bilgilerine göre bile yaklaşık bir düzine uçak alevler içinde kaldı.

NATO'nun bilgilendirilmemiş ve yakından dahil edilmemiş olması düşünülemez. Uzun bir süre boyunca hazırlanan böylesine karmaşık bir operasyon, yalnızca ABD'nin emrinde olan keşif verileri olmadan gerçekleştirilemez. NATO ve Ukrayna'dan askeri ve istihbarat yetkilileri sürekli, yakın temas halindedir ve Başkan Zelensky, NATO ülkelerinin hükümet başkanlarıyla neredeyse günlük olarak bilgi alışverişinde bulunmaktadır.

Eylem açıkça Rus hükümetini aşağılamak ve kışkırtmak için tasarlanmıştı. Ertesi gün, Rusya ile Ukrayna arasındaki doğrudan görüşmelerin ikinci turu İstanbul'da gerçekleşti ve herhangi bir önemli sonuç olmadan sadece bir saat sonra sona erdi.

Moskova'da saldırı, Rusya içindeki stratejik hedeflere yönelik bir NATO saldırısı olarak yorumlanacak ve rejim buna göre yanıt verecek. Resmi kaynaklar şimdiye kadar ihtiyatlı davrandı. Rusya Savunma Bakanlığı yalnızca "bazı havacılık ekipmanlarının alev aldığını" ve "tüm terörist saldırıların" püskürtüldüğünü belirtti.

Ancak Rus ordusuna yakın blog yazarları bu saldırıya "Rusya'nın Pearl Harbor'ı" adını veriyor. Aralık 1941'de Japon hava kuvvetleri, Hawaii limanındaki Amerikan Pasifik Filosu'nun bazı kısımlarını yok etti. Ertesi gün ABD, Japonya'ya savaş ilan etti ve II. Dünya Savaşı'na girdi.

Geniş bir kitle tarafından okunan “Dva Majora” kanalı NATO’yu “nükleer stratejik dengeyi doğrudan baltalamakla” ve “ülkemizin nükleer korumasını azaltmakla” suçladı. 1,3 milyon abonesi olan “Rybar” Telegram kanalı Ukrayna ile görüşmelerin sonlandırılması ve “çatışmanın yeni bir düzeyde tırmanması” çağrısında bulundu. Ülkenin ikinci büyük gazetesi olan Moskovsky Komsomolets gazetesi 1 Haziran’ı “Rusya’nın uzun menzilli ve askeri nakliye uçakları için kara bir gün” olarak nitelendirdi ve İsrail’in Hamas’a karşı gösterdiği “kararlılık ve sertliğin” Ukrayna’ya karşı da gösterilmesi çağrısında bulundu.

Başkan Putin artan baskıya yanıt verecek ve NATO'nun deneyimli stratejistleri bunu çok iyi biliyor. Yok edilen Rus bombardıman uçaklarına benzer stratejik öneme sahip olan Ukrayna dışındaki NATO hedeflerine saldırılar göz ardı edilemez. Nükleer silahların kullanımı da dahil olmak üzere Ukrayna'daki savaşın daha da tırmanması ve genişlemesi tehlikesi her zamankinden daha büyük.

NATO'yu bu riski almaya iten nedir? Neden yüz binlerce Ukraynalı ve Rus askerinin hayatına mal olan bir savaşı tırmandırmaya devam ediyor?

Ukrayna'daki savaşın tarihi kendi başına bir cevap sunuyor. Bu, medyanın tasvir ettiği gibi hiçbir zaman "kışkırtıcı olmayan Rus saldırganlık savaşı" değildi. Sovyetler Birliği'nin toplumsal mallarını yağmalayarak zengin olan ve Putin'in çıkarlarını temsil ettiği Rus oligarklar, her zaman kapitalist "büyük güçler" çemberine girmeyi aradılar. Bu nedenle Putin'in kendisi 2001'de Alman Bundestag'ı tarafından ayakta alkışlandı.

Ancak ne ABD ne de büyük Avrupa güçleri Rus oligarklarla paylaşmak istedi. Artan ekonomik ve finansal krizler ve hammadde, pazar ve kar peşinde koşmanın etkisiyle, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana yaptıkları anlaşmaları birbiri ardına bozdular ve ekonomik ve askeri olarak daha da doğuya doğru ilerlediler. NATO, tüm Doğu Avrupa'yı ve eski Baltık Sovyet cumhuriyetlerini ilhak ettikten sonra, Rusya'yı yok etmeyi amaçlayarak Ukrayna ve Gürcistan'a da uzandı.

NATO güçleri bu yüzyılın ilk on yılında hala öncelikli olarak Orta Doğu'daki emperyalist savaşlarıyla meşgulken, ikinci on yılda dikkatlerini giderek Rusya'ya çevirdiler. 2014'te sağcı bir darbenin yardımıyla Kiev'de Batı yanlısı bir rejimin iktidara gelmesine yardımcı oldular ve ardından Ukrayna'yı sistematik olarak silahlandırdılar.

Putin Ukrayna'ya askeri bir saldırıyla karşılık verdi. Bu, emperyalist güçlere baskı yaparak onlarla yeni bir anlaşmaya varmak için başarısız ve gerici bir girişimdi. Ancak savaş, onlara Rusya ile çatışmayı yoğunlaştırmak ve kendilerini büyük ölçüde silahlandırmak için hoş bir bahane sağladı.

O zamandan beri Almanya askeri harcamalarını ikiye ve üçe katladı ve Avrupa'nın en güçlü ordusunu kurma hedefini koydu. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları'nda olduğu gibi, yine doğuya doğru genişliyor. Tarihinde ilk kez, Alman Silahlı Kuvvetleri başka bir ülkede, Rus toprakları Kaliningrad'a komşu olan Litvanya'da kalıcı olarak bir muharebe tugayı konuşlandırıyor. Bu, Rusya ile doğrudan askeri çatışma riskini büyük ölçüde artırıyor. İngiltere, Fransa ve Polonya da Ukrayna'daki savaşı yoğun bir şekilde yeniden silahlanma bahanesi olarak kullanıyor.

Avrupa güçleri Donald Trump'ın Beyaz Saray'a dönüşüne, ABD'ye olan askeri bağımlılıklarından kurtulmaya ve Rusya ile kendi başlarına yüzleşmeye çalışarak karşılık veriyor. Trump, Avrupa'yı ticaret savaşı önlemleriyle tehdit ederken Rusya'ya yönelik teklifler ve tehditler arasında gidip geliyor. Buna rağmen ABD, Sovyetler Birliği'ne karşı Soğuk Savaş sırasında oluşturulan NATO'nun askeri omurgasını oluşturmaya devam ediyor. Washington'dan yeşil ışık olmadan gerçekleşemeyecek olan Ukrayna'nın Rus askeri havaalanlarına saldırısıyla gösterildiği gibi, Rusya ile çatışmayı yoğunlaştırıyor.

NATO Rusya'ya karşı savaşı tırmandırırken, ABD liderliğindeki emperyalist güçler Çin ile çatışmalarını tırmandırıyor. Hafta sonu, ABD Savunma Bakanı Pete Hegseth, Çin ile görünürde Tayvan yüzünden bir savaşın "potansiyel olarak yakın" olduğunu ilan etti.

Ukrayna'daki savaş ve nükleer tırmanış tehlikesi ancak işçi sınıfının bağımsız müdahalesiyle durdurulabilir. Savaşın ve militarizmin sonuçlarını taşıyan ve bu savaşta hiçbir tarafı desteklemekle ilgilenmeyen işçi sınıfıdır. ABD, Avrupa, Rusya ve Ukrayna işçileri savaşa ve onun nedeni olan kapitalizme karşı mücadelede birleşmelidir.

*wsws.org