"Neden sadece Batı emperyalizmini eleştiriyorsunuz?"

 Sony Thăng tarafından .

Yanlış kişiye yanlış soruyu soruyorsunuz. Netflix'ten jeopolitik öğrenmiş biriyle değil, Batı gücünün etkisi altında büyümüş biriyle konuşuyorsunuz.

Sony Thăng

"Her türlü emperyalizmi kınamakta hiçbir sorun görmüyorum. Ancak bir blok şu durumlarda tüm "türlerin" eşit olduğunu iddia etmekte sorun yaşıyorum:

Yurt dışında 800'den fazla askeri üs kurdu.
Dünyanın rezerv para birimini kontrol ediyor.
Başlıca yaptırım mekanizmasını kontrol ediyor.
Her kıtada düzinelerce hükümeti devirdi.
Ve Gazze'deki son açık hava toplama kampını "öz savunma" diyerek destekliyor.

Bu blok Rusya değil. Bu blok Çin de değil. Bu blok Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'daki uşakları ve Batı Asya'daki küçük sömürgeci saldırı köpeğidir.

Daha açık konuşalım.

Rusya Ukrayna'ya müdahale ettiğinde, Batı bunu "saf ve basit emperyalizm" olarak nitelendiriyor.
NATO 30 yıldır doğuya doğru genişlerken, silah kontrol anlaşmalarını yırtarken, Kiev'deki darbeleri desteklerken ve Ukrayna'yı ileri operasyon üssüne dönüştürürken, bu bir şekilde emperyalizm değil, sadece "güvenlik mimarisi" olarak sunuluyor.
Çin, Tayvan'ın tarihi ve yasal topraklarının bir parçası olduğunu ısrarla savunduğunda, bu "saldırganlık" olarak nitelendiriliyor.
Amerika Birleşik Devletleri, kendi topraklarından 10.000 kilometre uzakta savaş gemileri gönderdiğinde, Çin'i üsler ve füzelerle kuşattığında, ayrılıkçıları silahlandırdığında ve Çin'in büyümesini "sınırlamaktan" açıkça bahsettiğinde, bu "demokrasiyi savunmak" olarak sunuluyor.

Deseni fark ettiniz, değil mi?

Bana sadece "Neden Rusya ve Çin'i kınamıyorsunuz?" diye soruyorsunuz çünkü Washington ve Brüksel'in yaptıklarının asla imparatorluk olarak değil, yalnızca "düzen", "istikrar" veya "kurallara dayalı" olarak tanımlandığı bir söyleme dalmışsınız.

Pozisyonumu açıklığa kavuşturayım:

Yarın Moskova diğer ulusların kaynaklarını çalmaya, diğer kıtalarda kukla rejimler kurmaya ve tüm nüfusları açlıktan ölme noktasına kadar cezalandırmaya başlarsa, buna emperyalizm diyeceğim.
Pekin Latin Amerika'da darbeler düzenlemeye, Afrika ekonomilerini IMF tarzı koşullarla ezmeye ve Guantanamo gibi gizli tesisler inşa etmeye başlarsa, buna da emperyalizm diyeceğim.

Ama şu an bulunduğumuz yer burası değil. Şu anda gördüklerim şunlar:

Rusya, kendi sınırlarında 30 yıldır süren NATO kuşatmasına tepki gösteriyor ve varlığını savunmak için her ciddi devletin çizeceği kırmızı çizgileri ortaya koyuyor.
Çin ise bir asırlık aşağılanmaya stratejik olarak yanıt veriyor, disiplin ve sabırla kendini yeniden inşa ediyor ve kapısının önünde bulunmasının meşru bir nedeni olmayan, sadece kontrol altında tutmakla görevli yabancı bir donanmaya karşı kendi çevresini güvence altına alıyor.

Bunu şuna eşdeğer olarak değerlendirmek istiyorsunuz:

2003'te Irak, yalanlara dayalı bir savaş.
2011'de Libya, "uçuşa yasak bölge"nin devletin yıkımına dönüşmesi.
Afganistan, 20 yıllık işgalin ardından terk edilme.
Şili, Kongo, Endonezya, İran, Guatemala, Vietnam, Nikaragua, Grenada, Panama, Yugoslavya, Suriye—liste neredeyse sonsuz.

Yani hayır, ben "sadece" Batı emperyalizmini eleştirmiyorum. Emperyalizmin ağırlık merkezini eleştiriyorum.

Bir kaplan sizi bir kez ısırırsa ve bir sivrisinek sizi üç kez ısırırsa, "ısırığın her iki tarafı" hakkında uzun bir makale yazmazsınız. Önce sizi gerçekten öldürebilecek hayvanla ilgilenirsiniz.

Küresel Güney'in yaptığı da tam olarak bu.

"Rusya'nın Ukrayna'da yaptıklarını neden kınamıyoruz?" diye soruyorsunuz.

Çünkü tüm Batılı politikacılar ve gazeteler zaten 7/24 bundan bahsediyorlar, NATO'nun, darbenin ve ona yol açan vekalet savaşının bağlamını özenle göz ardı ediyorlar. Dünyanın en gürültülü propaganda makinesini desteklemek için benim sesime ihtiyaç yok.

"Çin'in Tayvan'la ilgili yapmak istediklerini neden kınamıyoruz?" diye soruyorsunuz.

Çünkü 150 yıl boyunca Avrupalı ​​ve Amerikalı gemiler, askerler, misyonerler ve bankacılar Asya'yı sanki bir pastayı dilimliyormuş gibi bölgelere ayırdılar.

Konu hakkındaki görüşünüz ne olursa olsun, yeniden birleşmeyi hedefleyen Çin, okyanusları aşarak kendilerini asla tehdit etmeyen kıtaları bölüşen Avrupalılarla aynı kategoride değil.
Rusya, yüzyıllarca süren Batı istilalarından sonra hemen sınırında bir güvenlik tampon bölgesi istiyor.
Çin, iç savaşı sona erdirmek ve düşmanca bir askeri ittifakın verandasını NATO uçak gemisine dönüştürmesini engellemek istiyor.
Amerika Birleşik Devletleri, hiçbir yerde, hiç kimsenin yaptırımlarına, para sistemine, üslerine, vetolarına, bombalamalarına "hayır" deme imkanına sahip olmasını istemiyor.

Hepsini aynı ahlaki düzeyde "emperyalizm" olarak nitelendirebilirsiniz. Ben öyle düşünmüyorum. Ben şöyle bir dünyada yaşıyorum:

Washington, Filistinlileri gerçek zamanlı olarak yok sayarken İsrail'i silahlandırıyor.
Brüksel, Afrika'ya "değerler" konusunda ders verirken, Fransız neo-kolonyal para sistemlerini destekliyor.
Sömürgeleri aracılığıyla dünyanın benim bölgemi aç bırakan aynı Avrupa, şimdi Rus doğalgazını "güvenlik tehdidi" ve Çin yatırımlarını "ekonomik savaş" olarak nitelendiriyor.

Benimle "denge" hakkında konuşmak mı istiyorsunuz? İşte benim dengem:

Şu anda küresel şiddetin ana merkezleri Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve İsrail'dir.
Rusya ve Çin kendi çıkarları olan büyük güçlerdir, ancak aynı zamanda nesillerdir Küresel Güney'i boğan tek kutuplu düzene karşı çıkanlardır.

Eğer bir gün onlar da bugünkü Batı gibi olurlarsa, ben de onlara karşı döneceğim.

O zamana kadar, asıl tehdidin nereden geldiğini biliyorum.

Sony Thăng

*acca.1901.org