Pepe Mujica, ulusal kurtuluş yolunda örnek alınacak bir isim

Fode Roland Diagne

Pepe Mujica 13 Mayıs'ta öldü. "Dünyanın en fakir devlet başkanı" olarak anılan bu eski gerilla, 2010-2015 yılları arasında Uruguay'ı yönetti ve Latin Amerika solunda önemli bir isim haline geldi. Roland Fode Diagne, Afrika da dahil olmak üzere başka yerlerde de ilham kaynağı olabileceğini açıklıyor. (Ben)

89 yaşındaki Pépé José Mujica, son kez sonsuza dek selam durdu. Eski gerillanın seçilmesi, Nikaragua'da eski Sandinista gerillası Daniel Ortega'nın, eski gerilla Dilma Rousseff'in ve daha yakın zamanda Kolombiya'da eski M-19 gerillası Gustavo Petro'nun seçilmesini hatırlatıyor.

1970'lerin kentsel gerilla hareketi Tupamaros'un eski liderlerinden José Mujica, 1972-1985 yılları arasında altı kez vuruldu, dört kez tutuklandı ve hayatının yaklaşık 15 yılını hapiste geçirdi.

Emperyalist medya, "1995'te milletvekili, dört yıl sonra Uruguay tarihinin en çok seçilen senatörü" olduğunu acı ve endişeyle belirtiyor. 2004'te kırsal bir geçmişten gelen Bay Mujica, Tarım Bakanı olarak atandı. Kendisi, on üç yıl boyunca tutuklu kalmış eski bir gerilla olan Lucia Topolansky ile evli. "Yaşına rağmen Bay Mujica, sadeliğini ve mizahını seven gençler arasında paradoksal olarak en popüler politikacı" diye eklemeden önce. Sosyolog Ignacio Zuasnabar, "Mujica'yı maddiyattan çok manevi değerleri sentezleyen, özgün biri olarak görüyorlar" diyor. Öte yandan "Pepe", onun biraz kaba tavırları nedeniyle şoke olan zengin sınıf tarafından hoş karşılanmıyor."

Emperyalistler ve onların yerli tebaaları, 2009 yılında oyların %52,9'unu alarak cumhurbaşkanı seçilen Mujica'nın, 2010-2015 yılları arasında ülkeyi ihtişam ve gösterişle değil, 45 metrekarelik küçük çiftliğinde yönetmesine, çiçek yetiştirmesine, Volkswagen Beetle'ını kullanmasına ve cumhurbaşkanlığı maaşının %90'ını sosyal ve eğitim projelerine bağışlamasına tahammül edemiyor.

SSCB ve sosyalist kamp burjuva karşı-devrimiyle yıkıldıktan sonra, emperyalist kapitalizm kendi hegemonyasını "ebedi" olarak kutladı.

Ancak dünya komünist işçi hareketi ve halkları açısından bu trajedinin üzerinden henüz 10 yıl bile geçmeden, Güney Amerika'da halkların "emperyalist kapitalizmin küreselleşmesine alternatif yok" söylemine karşı ilk anti-liberal, anti-emperyalist egemenlikçi atılımı gerçekleşti. Chavez, Lula, Evo Morales, Daniel Ortega, Correa kendi ülkelerinde halk oylamasıyla iktidara geldiler.

Çin, Kuzey Kore ve Vietnam'daki Komünist Partilerin zaferlerinin ardından Asya, ABD himayesindeki Japonya, Güney Kore, Tayvan, Malezya vb. kapitalizminin gelişimine alternatif olarak sessizce egemen ekonomik, bilimsel ve teknolojik gelişimini sürdürdü.

Afrika, 80'li/2000'li yıllarda "liberal kapitalizmin küreselleşmesi"nin pençesinde bir uzantı olarak sıkışmış, "ulusal konferanslar"ın genelleşmesine zemin hazırlamış, "çok partili kopyala-yapıştır demokrasi" yanılsamaları yaratmış, sol partilerimizin ihanetine yol açmış, halklarımızın devrimci mücadelelerini yolsuzluğun kol gezdiği bir neo-sömürgeci sisteme yöneltmiştir. "Tam çok partili demokrasi", Afrika'yı borçlandırıp emperyalist "küreselleşmeye" entegre etmek için dayatılan liberal yapısal uyum planlarının kurumsal bir parçası olarak deneyimlendi.

Buna karşılık Güney Amerika’da devrimci Marksist-Leninist, Maoist, Kastrocu vb. solun eski gerillaları, Pinochet gibi pro-emperyalist askeri-sivil burjuva diktatörlüklerine son vermek ama aynı zamanda SSCB’nin ve Avrupa’daki sosyalist kampın yenilgisinden sonra, emperyalizm lehine sermaye/emek, kapitalizm/sosyalizm, emperyalistlerin kendileri ve emperyalizm ile ezilen halklar arasındaki yeni güç dengesine uyum sağlamak için anti-liberal ve anti-emperyalist yasalcı egemenlikçilere dönüşmüşlerdir. Afrika'daki komünist sol liderlerimizin ideolojik olarak teslim olmaları ve sınıf mücadelesi yerine, daha önce savundukları aşağılık yer mücadelesini uygulamaya koymak için liberal yeni sömürgeci hükümetlere gömülme sabırsızlıkları yüzünden yapamadıkları şey budur. Afrika'daki solun neo-sömürgeci sisteme bu dramatik biçimde eklemlenmesi, Afrika ülkelerimizin hemen hepsinde bir gerçekliktir.

Güç dengelerinin emperyalizm, özellikle de hegemonik ABD emperyalizmi lehine değişmesi, sosyalist kampın ayakta kalan ülkeleri olan Çin, Kuzey Kore, Vietnam ve Küba'nın siyasal-diplomatik-ekonomik stratejilerini de etkilemiştir. Bu sosyalist-komünist devletler, içerideki karşı-devrimci eğilimlere ve emperyalizmin karma dış saldırılarına karşı savunmacı bir çizgi izlemişlerdir. Çin Komünist Partisi, faşist tüccar Başkan Donald Trump'ın gümrük ve tarife savaşına verdiği kararlı ve muzaffer yanıtla bunun yeni bir örnek örneğini ortaya koydu.

Tunus ve Mısır'da, 1990'lı ve 2000'li yıllardaki "kara on yıl"da Cezayir'de İslamcı fanatikleri iktidara getirme girişiminin başarısızlıkla sonuçlanmasının ardından vasal diktatörlükler halk tarafından yıkıldı. Emperyalistler, bu "Arap Baharı"nı Libya ve Suriye'yi yok etmek için kullandılar; Erdoğan'ın Türkiye'si ve İsrail Siyonizmi'nin de işbirliğiyle, "kurtarıcı"ya dönüştürülen eski El Kaide cihatçı terörist liderini iktidara getirdiler.

NATO'nun dinci fanatiklerin terörizmini istismar ederek halklara karşı yürüttüğü bu savaşlar döngüsü, Libya liderinin suikastından sonra Sahel'e kadar uzanmış, Mali'yi, ardından Burkina Faso, Nijer, Çad, Kamerun, Nijerya'yı istila etmiş ve batıda Atlas Okyanusu'na kıyısı olan ülkeleri etkilemeye başlamıştır. Devletleri askeri işgallerini meşrulaştırmak için istikrarsızlaştırmayı Serval, Barkhane, Takuba vb. örneklerde gördük.

Ancak emperyalistlerin bu ikili oyunu Mali, Burkina Faso, Nijer halkları tarafından ve ECOWAS/UEMOA'nın neo-sömürgeci uşaklarının AES'e karşı yürütülen melez savaştaki suç ortaklığıyla açığa çıkarıldı. Senegal'de ulusal orduların yurtsever kanadının önderlik ettiği egemenlikçi devrimler, Sahel Devletleri Konfederasyonu'nun (AES) kurulmasına ve egemenlikçi kampın sandıktan zaferle çıkmasına yol açtı.

Thomas Isidore Sankara anısına bir anıt mezar diken Burkina Faso örneğini izleyerek, Mali ve Nijer'deki egemenlikçi güçler, Modibo Keita ve Djibo Bakari'nin yanı sıra PAI Manifestosu'nun imzacılarından Abdou Moumouni için ve Senegal'de Lamine Arfan Senghor ve Anta Diop için ve ayrıca tek başlarına açıkça bağımsızlık talep eden PAI Manifestosu'nun 23 imzacısı için açıkça bir anıt mezar dikmelidir. Bu, ülkelerimizdeki egemenlikçiler ile neo-sömürgeciler arasında net bir ayrım çizgisidir; tıpkı Gana'daki yeni hükümetin, örneğin Accra havaalanının adını neo-sömürgeci darbeci Kotoba'dan alarak Kwame Nkrumah'ı rehabilite etmesini beklediğimiz gibi.

Küba'da yapıldığı gibi, anaokulundan üniversiteye kadar okul müfredatlarının ve ders kitaplarının sömürgecilikten arındırılması ve öğretimin ulusal dillerde planlanması da önemlidir. Öncüsü Şeyh Anta Diop olan hafızanın sömürgecilikten arındırılması zor bir meydan okumadır. Bundan sonra ulusal dillerde bilimsel, teknik ve mesleki eğitimin planlanması hedeflenmelidir. İşçilerin, çiftçilerin, balıkçıların, yetiştiricilerin bilgi ve birikimleri olmadan kalkınma olmaz.

Bu tür ilerici tedbirler, emperyalist egemenlikle "kopuşun" ve ardından gelen "mum sa ri'nin" "sistemik dönüşümünün" bir sonraki aşaması için etkili koşulların hazırlanması ve yaratılması amacıyla geçiş aşamasının bir parçasıdır.

Sunugal'imizdeki jub, jubbal, jubbanti eylemi, Diomaye/Sonko ikilisinin talep ettiği "kamu harcamalarının rasyonalizasyonunu" gerektirir, yani Devlet, bakanlar ve devlet sorumluluklarına atanan diğer kişiler halka hizmet etmek için "özveride" bulunmalıdır. Bu açıdan bakıldığında Pépé Mujica, ulusal kurtuluş yolunda örnek alınacak bir isimdir. Latin Amerika

Investig'Action internet sitesinde yayınlanan makalelerde ifade edilen görüşler yalnızca yazar(lar)ına aittir. Investig'Action'da yayınlanan ve kaynağı "Investig'Action" olarak belirtilen makaleler, kaynak belirtilerek orijinal siteye bağlantı verilerek çoğaltılabilir. Ancak CC (creative commons) ibaresi taşımayan fotoğrafların telifsiz olmadığını lütfen unutmayın.

*investigaction.net